Paylaşmak
Büyük zatlardan biri, evinde otururken birden kapı çalınır.
İnip bakar. Bir de ne görsün eski tanıdıklarından biri. Sadaka istemeye gelen bu eski dostu mahcup etmemek için kendisine görünmez.
Hemen içeri koşup eline sandıktan ne geçerse hepsini getirip, kapı aralığından uzatır.
Adam dua ederek gittikten sonra o zat hüngür hüngür ağlamaya başlar…
Hanımı,
“Neden ağlıyorsun” diye sorar.
Adam şöyle cevap verir:
“Uzun zamandan beri görmediğim bir dostumun halini sorup araştırmadığım için, onu dilenmeye zorlanacak duruma getirişime ağlıyorum!..”
Gelin büyük zata eşlik edip biz de ağlayalım!
Teselli bekleyen komşumuza çare olamayışımıza, cevabını
unuttuğumuz mektuplara, aramadığımız dostlarımıza,
ziyaret etmediğimiz hastalara ağlayalım.
Belki en kötüsü de, bu hissimizi yitirişimize ve
ağlamayı unutuşumuza ağlayalım. Çoğu şeyin farkına varmadan yaşıyoruz.
Sokakta telaşla ilerlerken hayattan ümidini yitirmiş birisi geçiverir
yanımızdan.
Alacakaranlıkta pazar artıklarını toplayan yoksulları görürüz.
Çöp bidonunu karıştıran adamın parmakları yırtık pabucunun içinde donarken,
basit bir boya kutusu ile yaşam savaşı veren minik bir çocuk görürüz.
Öyle insanlar vardır ki, parasızlıktan veya maddi yetersizliklerden dolayı değil, sadece sevgi sözcüğüne hasret olarak ilgisizlikten yitip giderler.
Bazen, kedinin ayak tıkırtısı veya rüzgarın sürüklediği kağıdın hışırtısı,
ümit uyandırmak için insanın yerini alabilir.. .
İyilik yapmayı uzaklarda aramayalım.
Aslında o yanı başımızda bizi beklemektedir.
Belki bir gülümsememiz bile karşımızdaki insanın kalbinde umut tomurcuklarının yeşermesini sağlayacak…
İçten bir nasılsın demek …
İyilik öyle bir dildir ki sevgiyle birleştiğinde hem dilsizler konuşabilir onunla,
hem de sağırlar işitir onu…
Köklerini, sevginin gücüyle atar yaşamın ta kalbine.
Sevmek ise boş sözle olmaz.
Sevmek ilgilenmektir.
Zaman ayırmaktır.
Paylaşmaktır.