Sevgilerde
“Sevgilerde”
“Sevgileri yarınlara bıraktınız.” der Behçet Necatigil. ”Bütün yakınlarınız sizi yanlış tanıdı.” Yaşamı kısa bir ömre sığdırmaya çalışırken, hayatımızın bir anlamı olsun isteriz. Kendimizle baş başa kaldığımızda sorgulamalar, suçlamalar başlar birden.Sonra bitmeyen bir yağmur gibi gelir yapmak istediklerimiz. Düşüncelerden kaçmak imkansız. Sağanağa yakalanmışızdır bir kere. Her soruya bir cevap arama zamanı şimdi. Kaçış yok! Suçluluk duygusuyla sırılsıklam olduk.
Hani o gün “Günaydın!” demişti de bir çift gülen göz, yüzüne bile bakmadan gidivermiştin derse… Bir dersle beraber bir ömür geçmişti. İşte, işte o gün ıskaladın yaşamı. Bir çocuk sevincine, heyecanına dayanamadı kalbin. Sonra alışkanlık oldu sende gülen gözlere anlamsız bakmak. Sanıyordun ki onları görmezsem üzüntülerini paylaşmam gerekmez, o çocukça acılarını anlatmazlar bana, daha az yaralanırım, daha az üzülürüm. oysa onlar sadece bir çift gülen göz istiyorlardı. Başka bir şey değil. Başka hiçbir şey değil.
Sen bu değilsin, hadi anlat coşkunu! İlk göreve başladığında köy öğretmeniydin hani…Filmlerdeki, romanlardaki gibi. Çiçek diye ıtırlı otlar getirirdi öğrencilerin. Öğretmen olmanın sevincini lirik bir şiirle karşılardın her sabah. Rengarenk, mavi mavi, yeşil yeşil giyinirdi çocukların soğuk kış günlerinde. Sen rengarenk, ışık ışık dersler anlatırdın. Sonra birdenbire, o birdenbire tam yirmi yıl sürdü. Yaşam seni şiirle karşılamamaya başladı. ”Günaydın” demedi çocuklar. Onlar artık öğretmen olmak isteyen o alacalı çocuklar değildi. ”Gizli bahçelerinde açan çiçekler” hep orada kaldı. Önce renkler gitti hayatından sonra da ışık .
Hani o gün “Günaydın” demişti de bir çift gülen göz yüzüne bile bakmadan gidivermiştin derse… İşte o gün ıskaladın yaşamı. Bir çocukla beraber bir ömür gitti işte.
Kategori:: Denemeler