‘Durum’NUTUK’ ta Mustafa Kemal Atatürk ülkenin 1919’daki genel durumunu anlatırken şu noktaların altını çizer:

‘I. Dünya Savaşı’nda yenilmiş zedelenmiş şartları çok ağır bir ateşkes anlaşması imzalamış bir devlet.’

‘Millet yorgun ve çok fakir.’

‘ Milleti ve memleketi I. Dünya Savaşı’na sürükleyenler kendi hayatlarını kurtarma kaygısına düşerek memleketten kaçmışlar. Saltanat ve hilâfet makamında oturan Vahdettin soysuzlaşmış şahsını ve bir de tahtını koruyabileceğini hayal ettiği alçakça tedbirler araştırmakta. Damat Ferit Paşa ‘nın başkanlığındaki hükûmet âciz haysiyetsiz ve korkak….’

‘Ordunun elinden silâhları ve cephanesi alınmış ve alınmakta…’

‘İtilâf donanmaları ve askerleri İstanbul’ da. Adana iIi Fransızlar; Urfa Maraş Ayıntap (Gaziantep) İngilizler tarafından işgal edilmiş.
Antalya ve Konya’da İtalyan askerî birlikleri Merzifon ve Samsun’da İngiliz askerleri bulunuyor.
Her tarafta yabancı subay ve memurlar ile özel ajanlar faaliyette…
İtilâf Devletleri’nin uygun bulması ile Yunan ordusu da İzmir’e çıkartılıyor…’

‘Memleketin her tarafında Hristiyan azınlıklar gizli veya açıktan açığa kendi özel emel ve maksatlarını gerçekleştirmeye devleti bir an önce çökertmeye çalışıyorlar….’

‘İstanbul Rum Patrikhanesi’nde kurulan Mavri Mira Hey’eti illerde çeteler kurmak ve idare etmek gösteri toplantıları ve propagandalar yaptırmakla meşgul.

‘Ermeni Patriği Zazen Efendi de Mavri Mira Hey’eti ile birlikte çalışıyor. Ermeni hazırlığı da tıpkı Rum hazırlığı gibi ilerliyor. Trabzon Samsun ve bütün Karadeniz sahillerinde örgütlenmiş olan ve İstanbul’daki merkeze bağlı bulunan Pontus Cemiyeti hiç bir engelle karşılaşmadan kolaylıkla ve başarıyla çalışıyor.’

‘Çare..’

Mustafa Kemal Paşa devam ediyor…

‘Durumun dehşet ve korkunçluğu karşısında her yerde her bölgede birtakım kimseler tarafından kurtuluş çareleri düşünülmeye başlanmıştı. Bu düşünce ile yapılan teşebbüsler birtakım kuruluşları doğurdu…’

Bu örgütler, Edirne ve çevresinde Trakya – Paşaeli derneği, Erzurum’da ve Elâzığ’da genel merkezi İstanbul’da olmak üzere Vilâyât-ı Şarkiye Müdafaa-i hukuk-ı Milliye Cemiyeti ‘Trabzon’da Muhafaza-i Hukuk derneği İstanbul’da da Trabzon ve Havalisi Adem-i Merkeziyet Cemiyeti .

İzmir’de, ‘bazı genç vatanseverler’ bir araya gelmişlerdi. M

Mustafa Kemal Paşa, milli örgütleri gruplara ayırmıştı: Bunların çoğu İngiltere ve Fransa’dan MEDET umuyorlardı…

‘Hıyanet çeteleri…’
Hıyanet çetelerine gelince,
Diyarbakır Bitlis Elâzığ illerinde İstanbul’dan idare edilen Kürt Teali Cemiyetinin amacı yabancı devletlerin himâyesi altında bir Kürt devleti kurmaktı.
Konya ve dolaylarında İstanbul’dan yönetilen Tealî-i İslâm Cemiyeti, İstanbul’da üyeleri arasında Osmanlı Padişahı ve Halîfesi Vahdettin Damat Ferit Paşa Dahiliye Nâzırı olan Ali Kemal Sait Molla’nın bulunduğu İngiliz Muhipleri Cemiyeti, ve Amerikan mandacılarından oluşan gruplar…
Mustafa Kemal Paşa özellikle sonuncusunu şöyle açıklıyor::
‘..Bu derneğin iki yönü ve iki ayrı niteliği vardı. Biri açık yönü ve usulüne uygun teşebbüslerle İngiliz himâyesini sağlama amacına yönelmiş olan niteliği idi. Öteki de gizli yönüydü. Asıl faaliyet bu gizli yöndeydi. Memleket içinde örgütlenerek isyan ve ihtilâl çıkarmak millî şuuru felce uğratmak yabancı müdahalesini kolaylaştırmak gibi haince teşebbüsler derneğin bu gizli kolu tarafından idare edilmekte idi….’

‘Ordunun durumu…’

Yine Mustafa Kemal Paşa anlatıyor:

‘Ateşkes anlaşması ilân edilir edilmez birliklerin savaşçı erleri terhis edilmiş silâh ve cephanesi elinden alınmış savaş gücünden yoksun bir takım kadrolar haline
getirilmiştir…’

Devam ediyor:
‘Düşman devletler Osmanlı devlet ve memleketine karşı maddî ve manevî saldırıya geçmişler. Onu yoketmeye ve paylaşmaya karar vermişler. ………..Farkında olmadığı halde başsız kalmış olan millet karanlıklar ve belirsizlikler içinde olup bitecekleri beklemekte. Felâketin dehşet ve ağırlığını kavramaya başlayanlar bulundukları çevreye ve alabildikleri etkilere göre kendilerince kurtuluş çaresi saydıkları tedbirlere başvurmakta…

Ordu ismi var cismi yok bir durumda. Komutanlar ve subaylar I. Dünya Savaşı’nın bunca çile ve güçlükleriyle yorgun vatanın parçalanmış olduğunu görmekle yürekleri kan ağlıyor; gözleri önünde derinleşen karanlık felâket uçurumu kenarında beyinleri bir çare kurtuluş çaresi aramakla meşgul…

‘Milletin durumu…’

Burada pek önemli olan bir noktayı da belirtmeli ve açıklamalıyım. Millet ve ordu Padişah ve Halife’nin hâinliğinden haberdar olmadığı gibi o makama ve o makamda bulunana karşı asırların kökleştirdiği din ve gelenek bağları dolayısıyla da içten gelerek boyun eğmekte ve sadık.

Millet ve ordu bir yandan kurtuluş çaresi düşünürken bir yandan da yüzyıllardır süregelen bu alışkanlık dolayısıyla kendinden önce yüce hilâfet ve saltanat makamının kurtarılmasını ve dokunulmazlığını düşünüyor. Halifesiz ve padişahsız kurtuluşun anlamını kavrama yeteneğinde değil… Bu inanca aykırı bir düşünce ve görüş ileri süreceklerin vay haline! Derhal dinsiz vatansız hain ve istenmeyen kişi olur…

Mustafa Kemal Atatürk, burada çok önemli bir başka tespit yapıyor. Yapılan psikolojik operasyon sonucu, batılı Devletlere asla karşı gelinemeyeceği, biri ile bile başa çıkılamayacağı düşüncesinin egemen hale getirildiğinin altını çiziyor.

‘Osmanlı Devleti’nin yanında koskoca Almanya Avusturya – Macaristan varken hepsini birden yenip yerlere seren İtilâf kuvvetleri karşısında yeniden onlarla çatışmaya varabilecek durumlara girmekten daha büyük mantıksızlık ve akılsızlık olamazdı.
Bu zihniyette olan yalnız halk değildi; özellikle seçkin ve aydın denen insanlar böyle düşünüyordu…’ diyor.

Yani, Millet, Kurtuluş çareleri ararken, ‘Batılı devletlere bağımlı, Padişah ve Halife’ye sadık’ kalarak bu çareleri arıyor…

‘Benim kararım…’

Mustafa Kemal Paşa verili durumda kendi kararını şu sözlerle açıklıyor…

‘Efendiler ben bu kararların hiçbirinde isabet görmedim. Çünkü bu kararların dayandığı bütün deliller ve mantıklar çürüktü temelsizdi….
Bu durum karşısında bir tek karar vardı. O da milIî hâkimiyete dayanan kayıtsız şartsız bağımsız yeni bir Türk devleti kurmak!…

Yabancı bir devletin koruyup kollayıcılığını kabul etmek insanlık vasıflarından yoksunluğu güçsüzlük ve miskinliği itiraftan başka bir şey değildir….
Halbuki Türk’ün haysiyeti gururu ve kaabiliyeti çok yüksek ve büyüktür.
Böyle bir millet esir yaşamaktansa yok olsun daha iyidir!…
O halde ya istiklal ya ölüm!’

‘Peki nasıl….’

Mustafa Kemal Paşa, NUTUK’ta bu ‘nasıl’ı anlatmıştır.

‘…Uygulamayı birtakım safhalara ayırmak olaylardan ve olayların akışından yararlanarak milletin duygu ve düşüncelerini hazırlamak ve basamak basamak ilerleyerek hedefe ulaşmaya çalışmak gerekiyordu…’ demiştir.

Zamanı gelmeden adımlar atmamış, büyük bir dikkatle hareket etmiştir… Halkın psikolojik durumunu değerlendirmiş ve uygun adımlar atmıştır. Şöyle diyor:
Vaktinden önce atılan adımlar, ‘dış tehlikenin yakın etkilerini derinden duyanlar arasında geleneklerine düşünce kabiliyetlerine ve ruh yapılarına aykırı olan muhtemel değişmelerden ürkeceklerin ilk anda direnme güçlerini harekete geçirebílirdi.
Başarı için pratik ve güvenilir yol her safhayı vakti geldikçe uygulamaktı. Milletin gelişmesini ve yükselmesini sağlayacak doğru yol buydu. Ben de bu yolda yürüdüm. …’

Yürüdüğü yol ‘Ya İstiklal ya Ölüm!’ yoluydu. Ve bu yol, tüm unsurların içinde bulunduğu koşullar dikkate alınarak çizilmişti. Böylece tarihe, en kısa sürede başarıya ulaşmış bir ‘Kurtuluş’ dersi olarak geçti!

Cumhuriyet’in 87. yılında NUTUK’u yeniden ve dikkatle okumak zamanıdır…

Banu AVAR
29 Ekim 2010

“Attilâ İlhan Halkla Anılır”

BANU AVAR, ATTİLÂ İLHAN’I ANLATTI…

Röportaj: Didem Karavelli

10 Ekim 2005′te yalnızca bir şair, bir romancı ayrılmadı aramızdan. Türkiye’nin en sancılı dönemlerini, en önemli kırılma noktalarını yaşamış, ufku geniş, devrimci, Atatürkçü bir aydın “koyup gitti” bizi.

‘Sokaktaki Adam’ ı, Bir Milleti Uyandıran Attila İlhan, ‘Hangi Atatürk?’ ile de genç nesile gerçek Atatürkçülüğü aşılamış bir devrim neferiydi. Hem de “Kurtlar Sofrasında“…

Her eseri baş ucu kitabı olan, tartışılan fikirlerin öncüsü, kısaca bir “fırtına” geçti Türk düşün ve yazın hayatından…

Ben sana mecburum’dan ibaret değildi Attilâ İlhan. “Aşk şairi”, “melankolik şair” olarak empoze etmeye çalışanlara inat, o bir fenomendi.

“An gelir, Attila İlhan ölür” demişti dizelerinde.

An geldi, Attilâ İlhan öldü…”Sevmek için geç belki ama ölmek için erken”di. Şimdi, “elde var hüzün”…

Bu yıl “kaptan“ın aramızdan ayrılışının beşinci yılı. Biz Attila İlhan’ı, onu en iyi tanıyanlardan biri, Gazeteci – Yazar Banu Avar’dan dinledik. “Halkın içinden bir şair olarak o, halkla anılmalı, Attilâ İlhan böyle anılır” diyor Banu Avar. “Bu yılı ben Attilâ İlhan yılı ilan ediyorum” diye de ekliyor.

Banu Avar’ın bu önerisi şimdiden yankı bulmuş, yüzlerce posta almış bu konuda. Banu Avar’ın öncülük ettiği bu çağrıyı biz de tekrarlıyoruz: “Bu yıl Attilâ İlhan yılı olsun!”

HERKESE ALABİLECEĞİ KADAR KONUŞURDU

İ.K: Banu Hanım, Attilâ İlhan ile tanıştığınızda henüz on altı yaşındaymışsınız. Nasıl tanıştınız? O yaşlarda bir genç kızın gözüyle, ilk izlenimleriniz neydi Attilâ İlhan hakkında?

B.A: O’nu 16 yaşımda “Zenciler Birbirine Benzemez“’i okuyarak tanıdım. “Sokaktaki Adam” ve şiirleriyle uzun bir yola çıktım. Ve kısa bir süre sonra onunla birebir karşılaşma fırsatı yakaladım. Çok şaşırdım, çok alçakgönüllü ve sabırlı bir aydındı… Sözleri ile yaşamı çelişkili olmayan, karşısındakine, hangi yaşta olursa olsun, sonsuz saygısı olan, kendine olan güveni ve zerafeti ile o zamana kadar karşılaştığım aydınlardan çok farklı bir duruşa sahip bir yazar/şair/ düşünürdü. Daha önce soldaki bazı büyük isimlerle karşılaşmış ve laubali tavırlarına hayret etmiştim. Yaşantıları, savundukları ile tersti. Attila İlhan için kimse bunu söyleyemez. O savunduğu ilkeler doğrultusunda kendini şekillendirebilmiş az sayıdaki aydınlardan biriydi.. Küçük bir çocuğu bile büyük bir sabırla dinlerdi. Buna şahit oldum…

İ.K: Nasıl yaklaşırdı etrafındaki gençlere?

B.A: İşte söylediğim gibi.. En küçükten büyüğe saygıyla yaklaşırdı. İnanılmaz zarif bir insandı. Bilgisini gençlerin üzerine boca etmez, herkese ‘alabileceği kadar’ konuşurdu. Ve en çarpıcı yanı, takip ederdi. Romancılığının şairliğinin verdiği yüksek gözlem gücü ile bir çok kişiyi , genci, gelişimlerini takip ederdi…

İ.K: En çok hangi yönünü örnek aldınız? Yani, hangi Attilâ İlhan?

B.A: Her yönüyle örnek alınacak bir kişi o. Disiplini, yılmadan, bıkmadan, öf’lemeden İŞİNE DEVAM EDİŞİ, çok kötü dönemlerin içinden geçerken yılgınlığa ASLA kapılmayışı…beni çok etkiledi. Attila İlhan tanıdığımız bazı aydınlar gibi, sabah başka akşam başka, ya da şurda başka burada daha başka yüzleri olan biri değildi. Bir BÜTÜNdü.

İ.K: Onunla birlikte çalışmanın zorluğu oldu mu hiç?

B.A: Ben onunla aynı şirkette, onun tavsiyeleri doğrultusunda çalışmalar yaptım. Ama birebir çalışmadım. Bence bu konuyu son 10 yıl onunla yan yana çalışan Belgin Sarmaşık hanıma sorun.

BANA, “SEN KİMSİN BE!” DEDİ

İ.K: En çok neye sinirlenirdi?

B.A: Bir kez sinirlendiğini gördüm.. Seneler önce, tuhaf bir ruh halinde, ‘Abi, umudumu yitiriyorum…’ gibi bir laf ettiğimde, gözlüklerinin üzerinden, o güne kadar hiç bakmadığı sertlikte bana baktı. ‘Sen kimsin be!’ dedi, ıslık gibi bir sesle. ‘Bugünkünden kat be kat zor şartlarda, yalın ayak başı kabak savaşanlar umutsuz olmayı akıllarına getirmediler de, dünyanın 18. ekonomisi, 5. büyük ordusuna sahip bugünkü Türkiye’de, SEN umutsuzluktan mı dem vuruyorsun. Bunun adı şımarıklık!’ demişti. Bu lafı lugatımdan sildim o gün bugün…Kendini bilmezlere, kibirlilere ve batı özentilerine dayanamazdı… ‘Atatürkçü’ olduğunu iddia edip, kökü dışarıda cemaatlere, klüplere, ‘governerlara’ , ya da şeyh şıhlara biat etmiş olanlara mesafeli dururdu…

İ.K: Attilâ İlhan’a göre hayatının en önemli dönüm noktası neydi?

B.A: Bilmiyorum… O bir devrimciydi. Ve hayata ‘sürekli değişen, dönüşen’i bularak bakardı.. Ve bu değişimin ana etkenlerini sorgulayarak..

İ.K: İzmir Menemen doğumlu olduğunu ve hayatının önemli bir bölümünün İzmir’de geçtiğini biliyoruz. Biz İzmirliler için de Attilâ İlhan özeldir. Peki, İzmir ne ifade ederdi, Attilâ İlhan için?

B.A: Ben İzmir deyince, onun bir konuşması gelir aklıma. Onun sözleriyle hikaye şöyle:

’Fahrettin Paşa’nın Süvari Kolordusu 8 Eylül günü Manisa’ya girer. Manisa kurtulur. Askerler uzun zamandır savaşmaktadırlar ve henüz süvarilerin midesine sıcak yemek girmemiştir. Manisa’nın kazanılması üzerine, bir yemek yenilmesi emredilir. Seyyar mutfaklar kurulur. Yemek hazırlanmaya başlanır. Fakat bir müddet sonra, İzmir’den bir telgraf gelir. Yunanlılar çekiliyor, yerli Rumlar şehri yakacak…Kazanlar dökülür ve süvariler atlara atlayıp bu gece İzmir istikametinde ve Menemen istikametinde harekete geçerler. 9 Eylül sabahı, birliklerden biri Hilal ve Alsancak dediğimiz bölgeden taaruz başlatırlar. Dört nala ilerlerken hiç beklemedikleri bir şekilde, bir yıkıntının arkasında pusu kurmuş olan yerli Rumların ateşiyle karşılaşırlar. İçlerinden üçü orada şehit olurlar. Yüzbaşı Şerafettin Bey’in atlıları savaşarak, Alsancak istikametinden İzmir’e girerler. 9 Eylül sabahı, saat 10.30’da, Konak’ta Hükümet Konağının balkonunda asılı olan Yunan bayrağını Yüzbaşı Şerafettin Bey bizzat indirir. Türk Bayrağını çeker. Ve İzmir Türk olur.

Bu hikayeyi anlatmış ve sormuştur:. ‘Neden bu kadar sene geçtiği halde, hiç birimiz bu üç şehidin kim olduğunu hiç araştırmadık. Onlar her şeyleriyle, İstiklal Savaşı’nın ‘gerçek temsilcileridir’. Sonuna kadar getiriyorlar ve şehre girerken şehit düşüyorlar. Şu kadere bakın. Ben bunu ilk defa, İzmir’de gazetecilik yaparken Karşıyaka’ya geçtiğim yolda bir abide görünce fark ettim. Sıradan küçük bir taş dikilmişti. Nedir diye merak ettim. Çünkü öyle şatafatlı bir şey değildi. Bir gün arabadan indim ve baktım. Üzerine yaldızla eski harflerle kısacak bir not düşülmüş. Ben Cumhuriyet çocuğu olduğum için eski yazıyı bilmiyorum. Onu aynen kopya ettim. Sonra götürdüm, o zaman sağ olan anneme gösterdim. Annem ona baktı ve iki kelime okudu. ‘Şeref’ ve ‘Namus’. Bu iki kelime, bütün bir İstiklal Savaşının özetidir.’ İşte Attila İlhan için İzmir …

İLK KEZ AĞLADIĞINI HATAY MESELESİNİ ANLATIRKEN GÖRDÜM

İ.K: “Hatay meselesi özellikle hassas olduğu bir konuydu. Hatta, bu konuyu anlatırken ilk kez gözünün yaşardığını gördüm”, dediniz onunla ilgili bir söyleşinizde. Biraz bahseder misiniz bize bundan?

B.A: Hatay’ı anlatırken içlenirdi. Bir keresinde dalgın dalgın anlattı ve sözlerinin sonunda, gözünün yaşardığına tanık oldum.

Hasta bir adam, yıl 1937. Ölümünden bir yıl önce… Çevresinde olan ‘Tanzimat kafalılar’a inat ilk günkü gibi savaşmaya hazır. Hatay’ı düşman elinden kurtarmak için, ‘Reisi cumhurluktan istifa edip, çete savaşına girmek’ten sözediyor… İşte bunu anlatırdı…

“Fransızlarla görüşmeler tıkanır gibi olunca Mustafa Kemal Paşa şöyle demişti:

‘İşi silahlı bir hareketle halletmek zorunda kalırsak, tutacağım yolu çoktan kararlaştırmış bulunuyorum. Derhal devlet reisliği ve mebusluktan istifa edeceğim. Serbest bir Türk vatandaşı olarak bu işte çalışan arkadaşlarla birlikte Hatay’a geçeceğim….. Oradaki mücahitler ve anavatandan gelecek kuvvetlerle meseleyi yerinde ve içerden halletmeye çalışacağım. İsterse Türkiye hükümeti beni ve arkadaşlarımı asi ilan etsin, hakkımda takibat yapsın!’

Bu bize tanıtılan anlatılan Atatürk’ten farklı bir portreydi. Ve bu Attilâ Ağabey’i çok heyecanlandırırdı. Hangi Atatürk’te, heyecanla dönemden belgeler aktarmıştı:
‘Mustafa Kemal Paşa, Fransız idaresi altında inleyen Suriye ve Lübnan için Hasan Rıza Soyak’a şöyle diyordu:

‘ Bugünkü Fransız idarecilerin, Suriye ve Lübnan’a öyle kolay kolay istiklal vereceklerinden emin değilim. … Binaenaleyh biz hareketimizi onlara da teşmil ederek, Suriye ve Lübnan’in özledikleri gerçek istiklallerini temin edebiliriz!’ (Hangi Atatürk, Attila İlhan, S.326)

“10 KASIM’DA YER, GÖK AĞLIYORDU”…

İ.K: “İsmet İnönü yanlış uygulamalarla Atatürkçülüğün farklı algılanmasına neden oldu” diyordu Attilâ İlhan. Hatta her fırsatta Milli Şef Dönemi’ni eleştirdi. Haksızlık yaptığını düşündünüz mü hiç? Yoksa aynı doğrultuda mı düşünüyorsunuz?

B.A: Tüm belgeleriyle ortaya koydu bu düşüncesini. Sonuna kadar aynı fikirdeyim. Ayrıca 1893 doğumlu bir babam olduğu için, bu konuyu doğrulayan bir çok belge ve bilgiyi de edindim.

İ.K: Atatürk öldüğünde 13 yaşındaydı. 10 Kasım 1938 gününe dair var mıydı anlattıkları?

B.A: Yerin göğün ağladığını hatırladığını söylerdi…

İ.K: Attilâ İlhan olaylara evrensel , bütüncül bakabilen bir düşünürdü gerçekten. Sizi çok şaşırtan bir öngörüsü oldu mu hiç?

B.A: Bir çok öngörüsü gerçek oldu, oluyor. Alın elinize Faşizmin Ayak Sesleri adlı kitabını, Batının deli Gömleği’ni, Hangi Küreselleşme’yi… Okuyun. Bir çok öngörüsünü ve süreç içinde nasıl doğrulandıklarını göreceksiniz..

ATTİLÂ İLHAN MADRABAZLARIN İŞİNİ BOZUYORDU

İ.K: “Herkesin ayağına bastım ben, herkesin rahatını kaçırdım. Bu yüzden istenmeyen adam oldum her devirde” demişti. Neydi bu kadar rahatsız eden insanları?

B.A: Mevkii, şan, şöhret, parayı bir kenara atarak doğru bildiği yolda yürüdü, Attila İlhan. Hem de öyle 30’a kadar ‘solcu’, sonra rüzgar gülü olanlara inat ölene dek, 80’ine kadar kimsenin, hiçbir kurumun, partinin koruyucu şemsiyesi altına sığınmadan doğruları söyledi. Belgeledi. Sadece ve sadece Türk milletinin yanında oldu. Bu birçok çevrenin işine gelmiyordu… O duruşuyla, ‘olması gereken’i hatırlatıyor, madrabazların işini bozuyordu.

İ.K: Attilâ İlhan’ın ardından birçok şey yazılıp çizildi, yorumlar yapıldı. Bunlar arasında sizi kızdıran ya da üzenler oldu mu?

B.A: Böyle bir insan için uydurulan yalanlar, kitap isimlerinin başına ‘ama’ koyularak yazdıklarının tahrif edilmesi, insanı üzmez mi? Ama üzülmekle kaybedecek vaktimiz yok. Gereğini yapar, yazar, çizer, konuşur, mücadele ederiz… Onu tanıyanlara bu yakışır.

KAHVEHANE SAHİBİ, “KASKETLİ ADAMI ÖZLEDİM” DEDİ

İ.K: O sadece bir aşk şairi değildi, bunu artık hepimiz biliyoruz. Peki dönüp bakınca, anlaşılmış mı gerçekten Attilâ İlhan? Sizin deyiminizle, o “buz dağı” fark edilebildi mi hakkıyla?

B.A: Halk ‘kendinden olanı’ hemen fark eder. Attila İlhan’ı da anlamış ve bağrına basmıştır. Ortaca’da bir kahvede konakladım. Kahvehane sahibi , onun adını bilmiyor ama TRT 2 ‘de cumartesi akşamları seyrettiği kasketli adamı özlediğini söylüyordu…O bu milletin has evlatlarından biridir.Yaşarken, öyle herkese nasip olmayacak bir sevgi halesi ile sarılmış, bağra basılmıştı…

İ.K.: ”Adını silmeye ve onu ‘aşk şairi’ne indirgemeye çalışacaklarını adı gibi biliyordu. Son yıllarda, düşünce kitaplarının üstünün ‘örtüleceği’nden sözediyordu” diyorsunuz. Neydi bu düşüncesini tetikleyen? Korkar mıydı unutulmaktan?

B.A: Hiç sanmam. Öyle küçük korkuları, kişisel hesapları olan biri değildi. Bu bir. İkincisi, düne bugüne ve yarına bilimin ışığında bakan biri olarak, en küçük etkenin bile değişim gücünü gayet iyi hesaplayan, kim olduğunun ve neler ürettiğinin farkında bir adamdı.

Onun yukarda naklettiğim sözlerinden kastı, basın yayını, kitap piyasasını inhisarına almış, kendini ‘sol’ diye tanımlayan batıya hayran ayran budalalarının, sözümona ‘entelektüel bir çevre’nin, onu hepten yoksayamayacakları, o nedenle sadece aşk şiirlerini öne çıkarıp, onu ‘Aşk şairi’ olarak yüceltip, diğer fikir kitaplarını görmezden gelecekleri gerçeğiydi. Bu öngörüsü de o çevreden beklediği şekilde gerçekleşti. Ama gençlik ve halk, şiirleri yanı sıra onlarca kitabını da başucu kitabı yaparak gereken cevabı verdi.

İ.K: Benim özellikle merak ettiğim bir şey var. “Batı, bizim aydınları kendine hizmet etsin diye yetiştiriyor. Türk aydını Türk değil” diyen İlhan, Orhan Pamuk’un aldığı tartışmalı Nobel ödülüne ne derdi sizce? Pamuk’u beğenmekle birlikte edebiyat çizgisini eleştirmiş, “Geleceğinden emin değilim” demişti çünkü, bir söyleşisinde.

B.A: O söylem, Attilâ İlhan’ın zerafetinden ve Pamuk gibileri muhatap almak istemediğinden o biçimde söylenmiştir. Attilâ İlhan’ı yakından tanıyanlar gayet iyi bilirler ki, “Cevdet bey ve Oğulları” sonrasında Pamuk’un ‘post modernizmin’ ağları arasına dolaştığını, ve her belli odaklara yaklaşanın başına geldiği gibi yazım gücünün deformasyonuna tanık olunduğunu ifade etmiştir..

İ.K: “Kadından, paradan ve şöhretten uzak durdum hayatım boyunca” diyor. Şöhretten bence istese de uzak duramadı, ama istese de uzak duramadığı bir bayan olmuş mu hayatında?

B.A: Bunu bilemeyiz. Bu sorunun yanıtını araştırmacılar, şiirlerinde arasınlar. Biket hanım olabilir bu sorunun cevabı.

İ.K: TRT’deki programı neden yayından kaldırıldı?

B.A: E bu sorunun cevabı belli değil mi? 2004’de Türkiye’nin bir ‘yola’ sokulduğu yıldı. Mümkün mertebe her yerden ‘gerçekleri’ haykıranlar uzaklaştırılacaktı. O bunların başında geliyordu. Halkın sevdiği, ne dediği anlaşılır, usta bir hatip 10 yıl sonra hiçbir gerekçe verilmeden, ve aniden devlet televizyonundan atıldı…

İ.K: Bu duruma tepkisi ne oldu?

B.A: O böyle durumlara tepki vermemeyi çok önce öğrenmişti. Zaten başına gelecekleri bilmek gibi bir özelliği vardı. TRT’deki odasında yapımcısı Nedret Çatay ile konuşmasını hatırlıyorum: 2 aylık yaz arasından sonra programın sonlandırılacağını hissetmişti…Çantasını topladı ve gitti.

İ.K: “Daha 17 yaşında hapise girmiş, defalarca soruşturmalara uğramış biri için ölüm hiçbir şeydir” diyordu. Bunca mücadelenin arasında, “yoruldum” dedi mi hiç?

B.A: ASLA! O yorulmayacak, yılmayacak kadar DİSİPLİNLİYDİ.

YÜZLERCE İLETİ, TELEFON ALDIM

İ.K: 10 Ekim 2005 günü hayatınızın en acı günlerinden biri hiç kuşkusuz. Nasıl bir boşluk yarattı onun yokluğu, hayatınızdan neler götürdü?

B.A: Bence kendini bu ülkenin evladı sayan herkesin hayatından bir şeyler eksildi. Ben ve ona büyük sevgi duyan birçok kişi, onu düzenli olarak gören konuşan dertleşen insanlar için büyük bir boşluk oldu.

O boşluğu, o sızıyı dindirmenin tek bir yolu var: Çalışmak. Ona layık olmanın tek yolu: ÇOK ÇALIŞMAK.

İ.K: “Bu yılı Attilâ İlhan yılı ilan ediyorum” dediniz. Bu çağrınıza karşılık geldi mi?

B.A: Gelmez olur mu. Yazı yayınlanır yayınlanmaz yüzlerce ileti, telefon aldım. Attila İlhan’ın düşüncelerini, fikirlerini 2010 ve 2011’de tüm kitap fuarlarında, tüm üniversite konuşmalarımda İNADINA anlatacağım. Ve herkes bulunduğu ilde ilçede, bunu yapacaktır.

İ.K: Sizce her yıl hakkıyla anma yapılabiliyor mu Attilâ İlhan için? Ne yapılabilir, neler yapılmalı? Çağrınız var mı bu konuda da?

B.A: Anmak, bir salona toplanıp şiir okuyup, tiyatral gösteriler yapmak olmamalıdır. Attilâ İlhan öyle anılmaz. Attilâ İlhan halkla anılır. Gençlerle anılır. Batının Deli Gömleği’nde Türkiye’yi anlatarak anılmalıdır. “Hangi Atatürk” okunarak anılmalıdır. Gerçek muhalefetin bir araya gelmesiyle anılmalıdır. Ve öyle de olacaktır. O, “BİR MİLLET UYANIYOR” adlı bir dizi başlatmıştır. İçine her cenahtan vatanseverleri katmıştır. Bir dip dalgasını işaret etmiş, birlik fitilini ateşlemiştir… Onu bu yolda devam ederek anacağız.

İ.K: En sevdiğiniz Attilâ İlhan dizeleri ile bitirsek…

B.A: Aslında ona ait değil bu dizeler, ama onun en sevdiği ve bana el yazısıyla yazıp verdiği dizelerdi: “DURUM BUYSA İSYAN HAKTIR!”

İ.K: Teşekkür ederiz…

(NOT: Banu Hanım’dan Attilâ İlhan ile çekilmiş bir pozunu istedik, “Maalesef birlikte bir fotoğrafımız bile yok” diyor. O bu konuda hep çekingen davranmış. “Herkes fotoğraf çektirirken, ben utanır, bir fotoğraf çekilelim diyemezdim“, diyor gülerek.)
İlk Kurşun, 8 Ekim 2010

Onunla yüzyüze konuşamayalı 5 yıl oldu! Bu 5 yılda en çok düşündüğüm, en çok okuduğum yazar oydu. Ben tek değilim, biliyorum. Madem kimse yeltenmeyecek, bu yılı Attilâ İlhan Yılı ilan ediyorum.

Ne üniversiteler, ne yayınevleri, ne gazeteci, ne yazar örgütleri bir hazırlık yapmadı. Yapıldıysa da duyurulmadı. 10 ekim Pazar günü Attila İlhan’ı ebediyete uğurlayışımızın 5. yılı!

Ne zaman durumu yorumlamakta zorlansam kitaplarına başvurdum. Yeni baskılarını aldığım halde, çizilmekten sayfaları örselenmiş, kıvrık kenarlı, aralarında notlu ilk baskıyı elime alır, bir dostla buluşmanın heyecanıyla okurum. Faşizmin Ayak Sesleri, Batının Deli Gömleği, Hangi Küreselleşme, Sosyalizm, Asıl Şimdi, ve hiç yanımdan ayırmadığım HANGİ ATATÜRK.

Ya Batının Deli Gömleği… Türkiye’nin içinde bulunduğu durumu, ‘aynen deli gömleği giydirilmiş, akıllı bir adamın, çırpınışını’ olarak tanımlayışı…. Müthiş yorum gücüne, olaylara bakışındaki sadeliğe ve mütevazi, halkla kucaklaşmış kişiliğine özlemim had safhada.

Bizi bırakıp gideli 5 yıl oldu. 10 Ekim 2005’de Tuyap kitap fuarında saatlerce sevenleriyle buluştuktan sonra, o gece Belgin Sarmaşık ve Çolpan ablanın (İlhan) kollarında ebediyete gitti.

Adını silmeye ve onu ‘aşk şairi’ne indirgemeye çalışacaklarını adı gibi biliyordu. Son yıllarda, düşünce kitaplarının üstünün ‘örtüleceği’nden sözediyordu.

2004 yılında, önce Tv 8’deki görevi bitirildi. Ardından, TRT’de 10 yıldır yayınlanan, ‘Zaman İçinde Yolculuk adlı programına sonverildi. Ölümünden bir ay önce Cumhuriyet gazetesindeki köşesi de kaldırıldı.

Bilgi yayınevinde, editörlüğünü yaptığı ve ‘sağ’dan ve sol’dan en güvendiği isimlerin yazılarından oluşan BİR MİLLET UYANIYOR! dizi kitap yayınını başlattı. Seçtiği isimler arasında Arslan Bulut, Mehmet Perinçek, Sadi Somuncuoğlu, Cüneyt Akalın gibi farklı düşünceden vatanseverler vardı. Ölümünden sonra, yayınevi, onun aklına bile gelmeyecek isimlerle diziye devam etti.

1 numaralı kitaptaki 34 sayfalık önsözü, tüm bilgilerinin damıtılmış bir özetidir. Ve herkesin bu özeti, her satırında düşünerek okuması gereklidir.

Geçtiğimiz 5 yıl içinde, ne adına yakışır yaygınlıkta ve görkemde bir ‘anma’ yapıldı, ne de TUYAP gibi, kuruluşlar onur konuklarını seçerken Attilâ İlhan’ı hatırladı. Anlı şanlı, her köşe ve ekranı işgal eden ‘karşıtları’ O, ölene kadar bekleyip, onun kitap isimlerinin başına ‘AMA’ ekleyerek, göya yazdıklarını ‘çürütmeye’ tevessül ediyorlardı.

Söylemedikleri üzerine yapıştırılmaya çalışıldı… Ama ortada dev gibi kitapları vardı. Yüzlerce söyleşisi vardı.Binlerce makalesi vardı…Ve tam istediği yerde, halkın kalbinde, köylerde kentlerde, en umulmadık yerlerde sevgiyle sahip çıkılmaktaydı…

Adına gençlik sahip çıktı. Her üniversitede kitaplarını okuyan gençler katlanarak arttı. İnternet sitelerinde en çok okunan yine onun yazıları en çok seyredilen onun konuşmalarıydı.

Umarım bu yıl geniş bir anma faaliyeti ile yazdıkları bir kez daha daha geniş yığınlara aktarılır. İstanbul TUYAP’ta olmazsa, ADANA; BURSA, hatta en çok yakışan da İZMİR kitap fuarlarında özel bir faaliyet dizisi onun adına hazırlanır.

BUNUN İÇİN SEVENLERİ ÖZEL BİR ÇABA HARCAMALIDIR. Ayrıca, her ilde Attilâ İlhan Yılı faaliyetleri düzenlenmeli, gençler, onun fikirlerini anlatan aydınlarla buluşturulmalıdır. Bu faaliyet tüm yıla yayılmalı ve hatta düzenli olarak ‘Attilâ İlhan düşünce grupları’ halk arasında yaygınlaştırılmalıdır.

Attilâ İlhan ancak böyle anılır…

O bu milletin sevdalısıydı. Ve 80 yıllık ömründe, müthiş bir disiplinle, bu millet için çalıştı. Onun yolunda ona layık olacak şekilde çalışanların sayısı hiç de az değildir. Bu yol Mustafa Kemal Atatürk’ün yoludur.

Bu yolda, vatanını ve milletini sevmeyen, aşağılayan, başka milletleri üstün gören, onlara biat eden, İslamı maske yaparak ya da Batının mason mahfillerine BAĞLI çeşitli CEMAATLERE siftinen kişilere yer yoktur. Batının elinde oyuncak olup, ‘evrensel hak hukuk’ palavrasıyla ülkesinin bölünmesine alkış tutanlara yer yoktur.

Tam bağımsızlıkçı, kendine güvenen, milletinden başka merci tanımayanların ışıklı yolunda koca bir ışık huzmesi daha koyarak uzaklara gitmiştir, Attilâ İlhan! Ve en zor zamanda satırlar arasında gözlerini görürsünüz, yanı başımızdadır…

ALLAH BU MİLLETİN YOLUNA KENDİNİ IŞIK YAPMIŞ OLAN TÜM VATAN EVLATLARINA GANİ GANİ RAHMET EYLESİN! BU YIL ATTİLÂ İLHAN YILIDIR… Ben ilan ediyorum!

Banu AVAR, 1 Ekim 2010

banuavar@superonline.com

http://www.banuavar.com.tr/

Neyse ki Maliye Bakanı Mehmet Şimşek el koyuyor.Dün ”Bu geminin sözleşmesi feshedilmeli” diye yazmıştım.Bugün Maliye Bakanı Mehmet Şimşek hassasiyet göstererek gerekeni yapıyor.

Bakan az önce aradı ve aynen şöyle dedi:

”Savarona Kahraman Sadıkoğlu isimli işadamına 49 yıllığına kiralanmış. Ancak kiralama sözleşmesinde eğer yat amacı dışında ve örf ve adetlerimize aykırı olarak kullanılırsa sözleşmesi feshedilir.Ben de olayı duyar duymaz feshedilme talimatını verdim.”

Bakan Şimşek ”Peki bundan sonra ne olacak?” sorusuna ise şu cevabı veriyor:

”Ben Sayın Müsteşar’a sözleşmesine aykırı kullanılması gerekçesiyle fesih işlemlerinin başlatılması talimatını verdim. Tabii kiralayan şirket buna rıza göstermezse mahkemeye gidilecek. Bunun da talimatını verdim. Maliye Bakanlığı Savarona’yı devraldıktan sonra müze yapılması amacıyla Kültür Bakanlığı’na devredilebilir.”

Ben Savarona’nın müze olmasını istiyorumAtatürk’e saygım için istiyorum.

Bir devletin kendisine ve tarihine saygısı için istiyorum.

Maliye Bakanı Şimşek dün attığımız çığlığı duydu ve üzerine düşeni yaptı. Hem de hiç vakit kaybetmeden.

Kültür Bakanı Ertuğrul Günay da bu konuda hassas. Günay’la da konuştum.

TOBB Başkanı Hisarcıklıoğlu da katkı yapabilecek.

O da hazır.

Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri Mustafa İsen’in de hassasiyetlerini biliyorum.

Bu nedenle umutluyum.

Eğer hep birlikte istersek, Savarona Müzesi’nde bizim de payımız olur.

Hürriyet okurlarına da bu yakışır.

Fatih Çekirge/ HÜRRİYET

Bu ne vaveyla!
‘Bittik, mahvolduk, bu millet adam olmaz!’ diyenler…’HAYIR’larını lütfedip, cevap alamamış olmaktan yakınanlar…
Merak ediyorum, bu şikayetlerle ortada dolaşanlar, ömürleri boyunca hangi Anadolu illerini, ilçelerini, köylerini gezdiler, kıyı kentlerin şirin kasabaları dışında nereleri gördüler, hangi uzak beldenin fakir fukarasıyla gönülbirliği yaptılar, kaç grevde, işten atılmada, zulme uğramada işçilerin yanında oldular, hangi varoşlara gidip, halkın arasına karıştılar ve ne dediğini dinlediler? Diyarbakır’da, Sinop’da, Adıyaman’da, Manisa’da yoksul köylüyle, kucaklaştılar mı?
Rize’de çay, fındık yürüyüşlerine, Zonguldak’ta madenci cenazelerine katıldılar mı?
Ankara’da Tekel işçilerinin çadırında oturdular mı?
Bu soruların sorulma zamanıdır…
Ey şikayetçi kardeşim, 12 eylül akşamından beri bu millete sayıp sövmektesin… Bunu yapmayanlara sözüm yok.
Ama bu milleti yerden yere çalan, Aziz Nesin’in hangi koşullardan kimler tarafından dayatılarak söylendiği malum sözünü dillerine pelesenk yapan sevgili kardeşim, şimdi bu YENİ DÖNEMEÇTE, suçlamayla durumu geçiştiremezsin..
Soruyorum: ACABA SAĞIR OLAN SEN MİSİN?
Bu millet 1940’ların karanlığını yaşadı.
Atatürk ilkelerinden adım adım uzaklaşışı bütün vehametiyle tattı.
Onun kurduğu her şey yavaşça kurutuldu.
Eksen, ‘Bağımsızlık benim karakterimdir!’ den, ‘Avrupalı olmazsak adam olamayız!’a oturtuldu..
Atatürk’ün ölümüyle eğitim sistemimize yeniden Tanzimat rüzgarları hakim oldu. Yunan Latin kültürünü esas alan, bir eğitim uygulanmaya kondu. Sabah akşam Yunan Latin kültürünün EVRENSELLİĞİ kafamıza sokuldu!
O arada demokrasinin tek ayağı kopartıldı. 46’da ‘izin verilen’ işçi sendikalarına sadece 6 ay katlanıldı. Demokrasi işçisiz olacaktı…

Bu Halk çabuk unutur mu?

Kısacası:
Burnu yukarda halka böcek gibi bakan birilerinin bugün geldiğimiz noktada hiç mi suçu yok?
NATO’ya ‘Aldılarmı da girmedik’ diyen anlayışın, İMF’ye koşarak kucak açanların ‘Batıyı kabe yapanların’, hiç mi suçu yok?
Alman ve Amerikan istihbaratına iş yapanların, ülkeye ırkçılık pompalayanların hiç mi suçu yok..
PanTürkizm ve Panislamizm tohumları ekenlerin hiç mi suçu yok…

Doğuda krom tesislerini kapatanların, petrol aramalarını durduranların hiç mi suçu yok? Halk bunları unutur mu sanıyorsunuz?
Apo’yu ipten çekip kurtaranları, ‘kürt raporunu’ en önce yazmakla övünenleri, 1980’den itibaren hızla yok edilen sanayiyi unutmadı..
HERŞEYE rağmen defalarca kendisine hayal kırıklığı yaşatanlara oy verdi.. Süreç ilerledikçe kredi tükendi.. Bugün sahte dindarlıkla, ‘kendisi gibi olmakla’ sadaka dağıtmakla gözünü boyayanlara da oy veriyor. Süreç ilerliyor… Karar günü gelecek…Kredi tükeniyor..Umarız geç olmaz…
Toplumların yaşamı insan ömründen uzun. 100 yıl bir toplum için bir an gibi…
3-5 ayda toplumun tüm hafızasının yenilenmesini bekleyenler, bu, mümkün değil.
Bugün Türkiye’deki muhalefet, geçmişle sıkı sıkıya bağ kurabilen bir hafızayla karşı karşıyadır.

En dayanıklı millet!

Bu hafıza sahipleri eğitimsiz olabilir. Ama geçmişte yapılan hataları yüreğinde hissetmektedir. O nedenle şaşkındır. AYRICA;
Bu millet yaklaşık 50 yıldır en üst düzey psikologlar ve toplum mühendislerince yürütülen bir savaşın muhatabıdır. Yürütülen savaşta tüm parti mensupları da yeralmışlardır. Yakın tarihi karıştıran bu gerçekle tüm çıplaklığıyla karşılaşır!
Bu millet, aç ve açıktadır ve buna rağmen bizim diğer TURUNCU darbe görmüş ülkelerde gördüğümüz robotlaşma, ve yozlaşmaya HENÜZ uğramamıştır.
Romanya’da, Macaristan’da Polonya’da savaş öncesi Irak’da, halk arasında dolaştığımızda, açıkça MANDA yönetimi isteyenlere sıkça rastlıyorduk.
Türkiye’de toplumun satın alınmış bir küçük kısmı dışında ya da aldatılmış küçük bir grup dışında bu sefilliğe rastlayamazsınız…
Üstelik, bu kadar kısa sürede bu kadar ağır bir yoksulluk ve işsizliğe mahkum edilen çok az sayıda millet vardır.
İşsizlik ve açlık ancak birebir yaşanınca anlaşılır. İşsiz ve aç toplumlarda inanılmaz oranlarda intihara rastlanır.
Türk milleti bütün bu ağır koşullara HERŞEYE RAĞMEN direnmektedir.
Küresel çete işsiz ve aç bıraktığı toplumlarda, psikolojik harbi kullanarak, UMUTSUZLUK üretir ve özellikle gençliğin direncini düşürür.
Etnik ve dinsel yapay karşıtlıklar üretmek ikinci adımdır. Çete içerdeki işbirlikçileriyle bu operasyonu medyayla ve eğitim mensuplarıyla yönetir.
Faşist yasalar getirir ve doğruları söyleyenleri, halkı uyandıranları bitirir…
Son darbeyi, ülkeleri küçük parçalara bölerek indirir.

Aydınlar ‘batılı’, halk nereli!

Bu süreçte ‘Aydınların’ sessiz ve HALKINDAN UZAK kalması sağlanacaktır. HALKLA arasında uçurum olan AYDIN, artık onu anlamayacak, ona ‘öncülük’ görevini yapamayacaktır.
Halk tanzimattan beri batı rüzgarına kapılmış ve Atatürk’ün ölümüyle yine aynı rüzgarı yakalamış ‘AYDIN’dan uzaklaşacaktır. Kendine yaklaşan, ‘kendinden gördüğü’ maskeli işbirlikçilere inanacaktır. Bunu defalarca yapacak sonunda acı gerçekle yüzyüze kalacaktır. Bu 1920’lerde işgal altındaki Türkiye’de birebir yaşanmıştır..
Fildişi kuleşindeki AYDIN ona ne kadar kızarsa, o daha çok maskeli cellata yaklaşacaktır…
Buradan çıkış ancak, kendi gücünün farkına vardığı ve halkının yanında saf tutabilen aydınlar SENTEZ üretebildiği zaman mümkün olacaktır.
Bu dertleşmemi bana son 24 saatte yüzleri aşan şikayetlerini iletenlere ithaf ediyorum…
BU MİLLETİ TANIYIN, onu DUYUN ve ANLAYIN! Aynı türküleri dinleyip zevk alabiliyor musunuz. Önce bunu bir tartın…Kendinize de bir bakın…

Banu AVAR
banuavar@superonline.com
www.banuavar.com.tr

Gücüm Buraya Kadar Bağışlayın

Şok şok… 12 Eylül referandumu MHP’yi parçaladı. Bu sütunlarda yazdığım Zehirli Balık yazımda derinliğine belirtmiştim, cemaat dokunduğu her şeyi zehirleyip dağıtıyor, diye. Ağar’ın partisi, Milli Görüş, Büyük Birlik ve nihayet MHP cemaatin ölümcül dokunuşuyla darmadağın oldu. MHP Devlet Bahçeli’nin büyük çabalarına karşın varlık sebebi-her şeyi olan Orta Anadolu’da hüsrana uğradı. Sadece Ankara’nın son belediye seçimlerini düşünün, Mansur Yavaş ve CHP’nin oyları AKP’yi kıl payı ikiye katlıyordu. MHP tam bir parçalanma yaşıyor. MHP 12 Eylül öncesi dinamizmini anti-komünizmden alıyordu ve MHP saflarını oluşturan köylü kitlelerle şehirli kitlelerin ayrışması hiç hissedilmiyordu. Şimdi MHP’li kitlelerinin hiç affedemeyeceği AKP’nin Habur ve Suriye sınırının satılması olayına rağmen oylarının nerdeyse yarıdan çoğunu kaybetmesi, Türkiye’ye yepyeni ve beklenmedik bir şok yaşatıyor. Bu inanılmaz şok’un boyutlarını ilk görmek isteyen ise Devlet Bahçeli’dir, anında erken seçim çağrısında bulunup, gerçek hasarın boyutlarını öğrenmek zorunda kalmıştır. 1960’lı yılların sonundan beri Orta Anadolu’da esip gürleyen MHP tam anlamıyla bir felaket yaşıyor.. Devlet Bahçeli’nin cemaate karşı tavrı çok iyi bilinmesine rağmen, cemaate karşı tavrını çok yaygın ve kitlesel olarak meydan meydan dillendirmemesi bugün feci bir hüsranla sonuçlandı. Oysa Devlet Bahçeli’yle MHP Türkeş’in dahi rüyasında göremediği oy oranlarına kavuşmuş ve yine Devlet Bahçeli’yle MHP hem şiddetle mesafe koyup hem mafyatik kabadayı çapulcu denilen kitlelerle bağını kopartıp tam bir şehir partisi olmuştu. Sonunda Türkiye’deki her şehirli partinin acı sonunu paylaştı, MHP de köylüleri şehirlilerinden fazla Orta Anadolu’nun partisiydi şimdi o da hem de başta Yozgat, Erzurum, vs., olmak üzere aforoz edildi ve yok olmak üzere..

Velhasıl seçim sonuçlarını en iyi tahmin eden anket şirketi yine o, bu, şu değil, rahmetli Aziz Nesin çıktı.

Seçimin mağlubu yine aynıdır ve Türkiye’nin sosyolojik gerçeğine ayak uyduramayan şehirli oylar, varoşlara ve köylülere karşı yine büyük bir hezimet yaşamıştır. AKP’nin oy aldığı aynı bölgeler elli yıldır sağ siyaseti besledi. Değişen bir şey yok, daha önce Menderes, Demirel, Özal, Mesut Yılmaz ve Tansu Çiller ve benzerleri, köylü, kurnaz, göz göre göre insan evladını utandıran yalan ve hırsızlıklarıyla seçimi nasıl kazanmışlarsa sağcı oylar yine aynı yoldan Türkiye’nin siyasetini belirlemeyi sürdürmüştür.

Bu seçimde değişen ise, büyük medyanın tümüyle bu köylü varoş gerçeğini kabullenip hayati bir can simidi gibi bu yalan ve hırsızlıkları hem örtbas etmiş hem de her sağcı siyasetçi gibi bu gerçeğe ayak uydurmayı tek çıkar özgürlük yolu olarak görmüş olmasıdır.

GÜNEŞ PENSİLYANYA’DAN DOĞDU DOĞACAK

Sizler, ey okuyucular, siz de yarın bir istikbaliniz olsun istiyorsanız, bu köylü, kurnaz, hırsız, yalancı düzenbaz gerçeği bugünden, henüz yirmili yaşlarda fark edip kendinizi bizim gibi fazla yormayın..

Daha dün devletin en mahrem en gizli dairelerinden sınav soruları çalındı ve onlarca yıldır aynı yoldan çalınıp savcılar ve polisler yetiştirilip devleti ele geçirme planları açığa çıkmıştı. Bu kadar açık hırsızlıklara rağmen, AKP yüzde 58 oy alıyorsa, yaşasın Hırsızlar, Yaşasın bu hırsızları bağrına basan örtbas eden medya diye, takdir etmekten başka ne yapabiliriz.

Ey ülkesi için üzülen genç çocuklar, alkışlayın hırsızları, alkışlayın hırsızlıkları kim yaptı diye hiç sormayan özgürlükçü medyanızı.. Bugünden tezi yok kararınızı verip saflarınızı değiştirin, hırsızlar cemaatçiler yandaşlar Türkiye’yi ele geçirdi, sadece TRT’nin on-onbeş kanalı var, birinde olsun iş bulabilirsiniz, yolunuz Engin Ardıçlar’ın Yeni Şafaklar’ın Milli Görüşçüler’in Mehmet Ali Birandlar’ın Mehmet Barlaslar’ın Vakitçiler’in yolu olsun.. Şaklabanlık yalakalık rehberiniz olsun.

Yürüyün hırsızlar kim tutar sizi.. Bu kadar aleni, fesupanallah dedirten yalanlara rağmen büyük kitleler yine size oy veriyorsa, bu ülkede hiç aç kalmazsınız, talihiniz sonsuza kadar açık olsun.

Genç adam, gördünüz işte elli yılın sağ iktidarlarının hazırladığı acı gerçeği, siz siz olun bu hayal kırıklığını bir daha yaşamayın. Gördünüz işte dağ başını hırsızlar almış, güneş ise Pensilvanya’dan doğdu doğacak.. Bugünden tezi yok, maaşlarınız düzgün öngörüleriniz hep sağlam ve siz ziftlenirken halkımız hep yanınızda sırtınızı gururla sıvazlayacak, bu acayip tabiat gerçeğine karşı fazla direnemezsiniz, fareler dokuz dokuz aslanlar tek tek çoğalır, insanlık ülküsü demokrasiye teslim olun, siz de bugünden tezi yok Okyanus Ötesi’ne selam durun.

HAYIRLI OLSUN

Velhasıl bize de takdir etmek düşer, sınav sorularını çalan derin devletin sahipleri kendilerini daha derin kılmak için bu çalınmış sınav sonuçlarıyla on yıllarca polisler savcılar yetiştirdiler ve hepsinin gayretiyle işte adaletine özgürlüklerine ve ahlak’ına hayran olduğumuz müthiş bir iktidar yola çıktı, insanlığa hayırlı olsun..

Referandum sonuçları, Pensilvanya’ya hayırlı olsun, Amerika’ya hayırlı olsun, AB sözcülerine hayırlı olsun, yandaş medyaya ve bilumum köşe yazarlarına hayırlı olsun, büyük medyanın Turgay Ciner’ine hayırlı olsun, NTV’nin sahibi Ferit Şahenk’e hayırlı olsun, maden ruhsatlarına eline geçirenlere hayırlı olsun, derelere hidroelektrik santralı için yola çıkanlara hayırlı olsun, eski kaşarlanmış solculara eski köfte ülkücülere hayırlı olsun, buğdayın ithal edildiği ülkede Konya’da yüzde seksen oy verenlere hayırlı olsun, et ithal edildiği bugünlerde Afyon ve Kütahya’dan yüzde yetmiş oy verenlere hayırlı olsun, devleti ele geçirmek için soruları çalıp kendi polis ve savcılarını yetiştirenlere ve göz yuman medyaya hayırlı olsun, kalan yaşamını Kanada’da sürdüren haham Tuncay Güney’e hayırlı olsun..

SKY’dan beni kovanlara da hayırlı olsun, sonra çalıştığım Avrasya TV’yi Digitürk’ten kovup yerine Melih Gökçek’in kanalını koyanlara hayırlı olsun. Yediğimiz ambargo ve sansürler yetmiyormuş gibi adımıza yazımıza programlarımıza Cumhuriyet Gazetesi’nde, Halk TV’de dahi ambargo koyanlara da hayırlı olsun.

Altmış yılın sağ iktidarları Menderesler’e Demireller’e Çiller’e Mesut Yılmazlar’a, hepsine kucak dolusu teşekkürler, işte büyüttüğünüz Türkiye, öpüp koklayın, tıka basa yiyin tıksırın doya doya..

Bana da yuh olsun, Silivri’de hala niye tutuklandığını bilmeyenlere de yuh olsun.

AYRANIMIZ BU, YARISI SU

Yalnız bir tek sana yazıklar olsun Mustafa Kemal Atatürk, yurdumuzu esaretten kurtardın ama ağadan şeyhden kölelikten kurtaramadığın için, kabrinin kutsallığına sığınıp elli yıl sağ iktidarlarla koyun koyuna siyasetçilik yapıp yan gelip yatanların elinde Cumhuriyet oyuncak olduğu için..

Ne bekliyordunuz, paçasını ruhunu cemaate kaptırmış milliyetçi muhafazakar oylar mı umuyordunuz. Devrimci olacak gücü kendinde bulamayanlar sadece köpeklerdir, köpeklerin yalnız kapıları ve sahipleri değişir. Daha dün bir umuttur belki deyip uçmayı bekliyordunuz, bugün mutlak zafer alkışları içinde başbakan ilk konuşmasında Pensilvanya’ya şükranlar gönderip nihayet karanlıklardan aydınlığa çıkacağımız müjdesini veriyor.

Bu toprağın ve Cumhuriyet’in çocukları, yenilgi bizim için sürpriz yeni ve hiç de ilk değil, altmış yıldır alışığız, boy diyenler soy diyenler mezhep diyenler cemaat diyenler, hırsızlar, yalancılar altmış yıldır kazanıyor, ayranımız bu, yarısı su, işinize gelirse..

Artık önünüz açıldı, buyurun Haburlar’a kaldığınız yerden devam edin, artık yandaş medyanızın maaşlarını ikramiyelerle referandum primleriyle ödüllendirin. Artık kime satarsanız satın, artık tıksırıncaya aksırıncaya kadar sabahlara kadar halkın oylarıyla gönül rahatlığı içinde yiyin efendiler, sizi artık kim tutar. Kızılırmaklar’ı Fıratlar’ı ne kalmışsa sekiz yılda yarından tezi yok parçalayın bölüşün üleştirin. Halkın oyunu aldınız mı aldınız, Allah şahit yalnız ve yalnız siz haklısınız. Camii kapılarında sizi alkışlayan Müslümanlara hayırlı olsun, milli görüşçülere hayırlı olsun, artık tek vücut oldunuz, artık tek beden büyük devasa bir halk gücü oldunuz, yürüyün AKP’liler, ilk hedefiniz Akdeniz, bir sahiller mi kalmış, Toros’un dağlarında birkaç köy, Tunceli’de birkaç Alevi mi kalmış, alın ıspanaklarınızı makarnalarınızı hücum AKP’liler, ilk hedefiniz Pensilvanya..

Tuz şeker suda ne kadar kalır, eridik bittik işte, kaç tane dava açtılar hiçbiri bizden diyeceğimiz gazete ve sitelerde dahi haber olmadı, kaç yerden kovulduk, bizden diyeceğimiz yerlerin hepsi dahi karanlıkta boğulmamızı sadece seyrettiler.. Ne bitmez iftiralara suçlamalara maruz kaldık çoluk çocuk dahi bu iftiraları utanmaksızın alayla çoğaltıp şahsımıza hücuma geçtiler.. Geçen bu sekiz yılda en çok yazı yazan en çok konuşan ve en çok dava açılan ve tek bir avukat dahi bulamayan bir yazar olarak, içerden diyebileceğimiz ne kalleşlikler gördük, ne yapalım deyip sustuk.. Şimdi ambargo koyanlar iftira atanlar açık farkla kazandı, yolunuz açık olsun..

Birkaç yalan daha ha gayret, birkaç fırıldak daha, birkaç kömür yardımı daha, rötatifleriniz, milyar dolarlarınız, ihaleleriniz her şey ülkemizin menfaati için, adalet hukuk için, ha gayret az kaldı. Ülkemiz artık yarına kalmaz özgürlük ve hürriyetlere kavuşacak. Halk size oy verdi mi verdi, artık milyar dolarları utanarak gizleyerek değil aleni açık gün ortasında yemeniz için kapılar ardına kadar açıldı. Utanılacak gizlenecek dokunulmazlıklara sığınılacak hiçbir yasa kalmadı. Nasılsa hesap soracak hakim savcı hukuk kalmadı, artık size oy verenlerin “Ya Allah Bismilah Allahüekber” sloganlarıyla cami önlerinde topluca “euzubillah” der amin der yersiniz.

Size de yuh olsun, yandaş medyanın ekranlarına gidip güya horoz dövüşü yapan sahte kahramanlar, onurunuzla köşenizde bir başına oturmayı beceremediniz. Liberallere övgüler düzen ek’ler çıkartan, kuyruk yağından kakırdak gibi Cumhuriyet Gazetesi’nden ne bekliyordunuz, ne yaptığını kimsenin bilmediği Halk TV’de televizyonculuk oynayanlardan ne bekliyordunuz, ülkesinden habersiz, şahsi bencillik ve kaprislerinin adını ilerici solculuk koyanlardan ne bekliyordunuz? İktidarın bir tokadını yiyip korkudan ebediyen susup kaçanlardan ne bekliyordunuz, bertaraf oldunuz işte, paracuklarınıza ışıltı ekranlarınıza hanım spikerlerinize sabahlara kadar doymadığınız tartışmalarınıza, hayırlı olsun..

Ne bekliyordunuz, bu toprağın ekmeği sağcılara portakal dilimi şeftali gibi hep sulu yumuşacık iştahlı ve şehvetli, bize hep taş gibi kemik gibi hep sert oldu..

GÜCÜM BURAYA KADAR, BAĞIŞLAYIN

Şimdi dünden daha yalnız ama dünden daha güzelim.. Onların oy çuvalları var bizlerin her biri ayrı değer milyonlarca tek tek kendi örgüt gücü var. Onların gücü çöl tozu gibi tozu dumana katan medya örtbasları, yalanlar, iftiralar, bizlerin gücü ise doğru dürüst cesurca söylenmiş tek tek kelimeler, her biri üzüm tadında.

Şimdi başlıyor dünyada var olma heyecanı, insanlıktan süzdüğüm tek bilgi, düşünen hiç kimse ağalara şeyhlere siyasilere kolay av olmadı..

Çekeceğimiz daha çok acılar var, daha çok yanıp kavrulacağız, meyve şekerinin tadından kim usanmış, kim usanmış güzelden.

Şimdi başlıyor ülke cumhuriyet bağımsızlık aşkınızı bu en karamsar günden başlayarak ebediyen sınamaya..

Ben de bilmiyorum kardeşlerim gözlerini aşka aşkla kapatanların, gözlerini iftira ve yalanlara kapatanlarla savaşı nasıl ne şekilde sonuçlanır, vallahi bilmem..

55 yaşındayım dayanamazsam da artık sabredeceğim, bu maçı daha ne çok maçı kaybettik kaybederiz, ama Sadi’nin lafıdır, kimse sevgilime çirkin diyemez, sırtımdan bıçaklar yesem de…

Bir de özel notum var, referandumdan birkaç gün önce söylemiştim, artık yazacak konuşacak maddi gücüm imkanım kalmadı, ambargolara ve bedava yazıp çizmelere ve bitmeyen mahkemelere karşı bugüne önceden yazdığım 25 kitaptan birkaç lirayla gıdı gıdına geldik, kararım şu, gelecek seçimlerden bir iki ay önce yine yazıp konuşma imkanım olursa çıkar görevimi yaparım, içinizde en çok konuşan en çok yazı yazan kardeşinizim, gücüm buraya kadar.. Bağışlayın.. Belki arada bir Serdar Akinan’ın Mızıkacılar Sitesi’ne çıkar beş on dakika konuşuruz. Nazım’ın hiç bilinmeyen ama en güzel şiiridir, ‘rüyamda yari gördüm şöyle belden yukarı, bulutların ardından ay gibi gider, o gider ben giderim, hepsi bu kadar..’ Şimdi bırakmadan önce yazarlığı son satırına gelmişken yazarlığım, şiirimiz ne diyor yorumlamak istiyorum, son cümlem: ‘rüyamızda bulutların ardından akan yarimizi görmüştük, hepsi buydu, hayat dünya her şey işte hepsi bu kadarcık..’

Nihat GENÇ

Kaynak: http://www.odatv.com/n.php?n=gucum-buraya-kadar-bagislayin-1309101200

Kurtuluş Savaşımızdan bu yana Emperyalizm, Siyonizm’in işbirliğiyle, büyük bir hızla evrim geçirmiştir. Kurtuluş Savaşımızda emperyalist devletler vardı. Şimdi ise küresel Emperyalizm-Siyonizm vardır. Kısacası dünyada: Devletler üstü bir ekonomik güç; artı, devletler üstü siyasal güç; artı devletler üstü hükmedici bir güç konumuna gelmiştir.

Bu kadar “sözde!” büyük bir gücün, elbette ki, kırmızı çizgileri olacaktır. Benim gibi düşünmeyeceksin! Benim gibi örgütlenmeyeceksin! Benim gibi güçlenmeyeceksin! Benim gibi silahlanmayacaksın! (bilgi-ateşli silahlar), dünyada tek doğru vardır: O da benim doğrumdur…Fazla değil, bir-iki yıl içerisinde, dünyada gelişen olayların geçmişine bakmak , şu kırmızı çizgilerin ne kadar belirgin olduğunu ortaya koyar…

Emperyalizm tıpkı bir eşeğe benzer. Nasıl ki, eşeğin ota, suya, yoncaya, tuza, korunmaya, üremeye ve de arada sırada “anırmaya”! ihtiyacı var ise, emperyalizmin de, ham madde kaynaklarına, pazara, enerji kaynaklarına ve teknolojik ürün üretecek fabrika ve beyinlere ihtiyacı vardır. Bu eşeğe (küresel emperyalizme) yön veren mantık ise Siyonizm’dir.

Siyonizm’i karikatürize edecek olursak, Irk ve din birliğidir: Dünyada tek ırk vardır o da İsrail Oğulları’dır. (Allah’ın lanetlediği topluluk), Tek din o da İsrail Oğulları’nın dinidir..Yahudi dinini seçebilmeniz için, babanızın Yahudi olması şarttır. Dünyadaki tek ırk dini… Bu sebepledir ki, Siyonizm kendi dışında bir ırkçılığın veya milliyetçiliğin oluşumuna, kendi dışında dinlerin varlığını kabullenmez. Tarih boyunca kendi dışındaki bu oluşumlara karşı sinsice saldırılarda bulunmuş: Allah elçilerine saldırmış, öldürtmüş; toplumun kutsal saydığı ne varsa, toplumları toplum yapan değerleri yozlaştırmaya çalışmış ve çalışmaktadır. Ulusal değerleri ayaklar altına almak için para-medya-uşaklarıyla, oluşturmuş olduğu örgütlü güçleriyle, saldırılarına devam etmektedir…

Küresel Emperyalizm-Siyonizm dünyamızdaki devletlerin içine o kadar sızmış ki, ne yazık ki, dünya devletlerinin insanları bunların kurallarını, çağımızın-modernliğin-uygarlığın kurallarıymış gibi kabullenmiştir… Daha doğrusu onlara bu şekilde yutturulmaya çalışılmış ve hala da devam etmektedir…
İnsanlığın düşmanı Küresel Emperyalizm-Siyonizm’dir. Maskesi Demokrasi-insan hakları-Küreselleşme v.b…Hedef 300-400 ailenin dünya hakimiyeti; bu ailelerin büyük çoğunluğu Siyonist, geriye kalan alt halkaların başları da melez-kırmalardır…

AB, ABD medyası şöyle yazıp-söylemiş; yok efendim AB topluluğunun dış kapının dış mandalı şöyle ses çıkarmış; Danimarka-Hollanda’nın borazanı şöyle ötmüş; Fransa’nın klarneti Si bemol çalmış vs,vs,vs…Bunların tümü Küresel Emperyalizm-Siyonizm’in uşaklığını yapan onların piyonu olan güruh korolarıdır (iblisin uşaklarıdır)…

Devletler tarihi için 60-70 yıl o kadar büyük bir zaman dilimi değildir; milyonlarca insanların peşinden ölümüne gittikleri o dönemin liderleri vardı: Adolf Hitler,Lenin,Mao vb,vb…Dünyaya tekrar geldiklerini düşünelim…Acaba A.Hitler eskisi gibi konuşabilecek mi? Düşüncelerini anlatabilecek mi? Eyleme koyabilecek mi? Eskisi gibi milyonlarca insanlar peşinden ölümüne gidebilecek mi? Hayır! yasalar izin vermeyecektir. A.Hitler’i Japonya’ya koyalım orada da aynı yasalar, izin vermeyecektir; Y.Zelanda , G.Afrika, Arjantin, Brezilya, Meksika vb. yok, yok, yok! yasalar izin vermeyecektir…Aynı durum diğer liderler için de geçerli…Şimdi bu liderler diri, diri toprağa gömülmüş gibi oldular, gerekçe: Küresel Emperyalizm-Siyonizm’in maskeleri…Demokrasi-İnsan Hakları-Küreselleşme vb,vb…

Bizim önderimiz (Önder:Amaç ve ilkeleri-çözümleriyle, toplumun içinde bulunduğu pislikten-zor şartlardan, çekip çıkaran ve topluma çağ atlatandır. Her önder liderdir, her lider önder değildir.) tekrar dünyaya gelse; G.M.K.ATATÜRK ne olurdu: 80 milyonluk bu ülke şahlandığı gibi, ardından da 350 milyonluk Türk dünyası da şahlanırdı…Dünyada İslamiyet’in, İslamiyet (dinin din olarak) ve tarihsel sorumlulukları-görevleri nedeniyle: Milliyetçiliğin Milliyetçilik olarak (ulusalcılığın ulusalcılık olarak) yaşandığı bu ülke: Küresel Emperyalizm-Siyonizm’in yok etmek istediği tek ve son kaledir… Bizlerle bu kadar ikiyüzlüce-ahlaksızca-fütursuzca uğraşmalarının sebebi bundandır…

Mehmet Fuat YERSEL ]]> http://www.turkcemiz.net/dusmanimiz-kuresel-emperyalizm-siyonizm-1-t3146.html/feed 0 http://www.turkcemiz.net/muavenet-faciasini-hatirlayan-var-mi.html http://www.turkcemiz.net/muavenet-faciasini-hatirlayan-var-mi.html#comments Sun, 09 Nov 2008 19:25:01 +0000 Uğur http://wp.turkcemiz.net/?p=484 Değerli okuyucularım bugün 2 Ekim, Muavenet Faciasının yıldönümü…
Şimdi sokağa çıkın, 20-25 yaşlarında 10 kişiye sorun: “MUAVENET NEDİR?”
2 kişi bilsin, ben bu işi bırakır köftecilik yaparım.
Hatta medyada bile bahsi geçmeyebilir.
Çünkü Muvenet Faciası, Devletin Millete unutturmaya çalıştığı çok hazin bir olaydır.
Kısaca hatırlatayım: 2 Ekim 1992″de Ege”de bir NATO deniz tatbikatı vardı…
Tatbikatın adı: Display Determination 92, vakit gece yarısı herkes uykuda…
Amerikan Uçak gemisi SARATOGA attığı 2 füzeyle bizim Muavenet Fırkateyni”ni vurdu.
Füzenin biri kaptan köşküne diğeri savaş harekat merkezine çarptı.
Tam 5 şehit 22 yaralı; gemi komutanı Kurmay Yarbay Kudret Güngör dahil!
Bizim Muavenet kullanılmaz hale geldi ve tatbikat dışı kaldı.
Şu noktaya bir daha dikkat edelim; tatbikatta kesinlikle gerçek silah kullanmak yoktu.
Ve olay, tatbikat uyku-dinlenme pozisyonunda iken meydana geldi!
Muavenet Fırkateynimize atılan füzeler Sea Sparrow tipinde idi.
Bu saldırı bu füzelerin deniz hedefine karşı kullanıldığı ilk ve tek olaydır.
Sea Sparrow öyle bir kişinin nişan alıp atabileceği bir füze değildir.
Atılması için bir kaç aşama ve en az 2 komutan onayı gerektirir.
Amerikan Hükümeti olaya “kaza” demiş, bizim hükümet de buna razı olmuştur.

Yapılan saldırının boyutları Süleymaniye”deki çuval olayından çok daha büyüktür.
5 Şehit 22 gazinin yakınlarının yaşadıkları başlı başına bir olaydır, tam bir faciadır.
Koca gemi kullanılmaz hale gelmiş, şehitler gaziler verilmiş ama tatbikat kesilmemiştir.
Devlet onlara “ABD”yi mahkemeye vermeyin, olayın üstünü örtün” demiştir.
Olaydan sonra: “ABD Muavenet karşılığı 8 fırkateyn hibe etti” açıklaması yapılmıştır.
Bu tamamen yalandır, miadı dolmuş Knox sınıfı gemiler önce kiralanmış…
Sonra da bize satılmıştır. Bu gemilerin bir bölümü kısa sürede hurdaya ayrılmıştır.

Dünyada askerine, milletine böyle davranan başka bir Devlet daha yoktur.
Başka bir devlet olsa bunun hesabını sorardı, bizimkiler ise üstünü örtmeye çalıştı.
ABD”nin Vincennes Fırkateyni, 1988″de Basra Körfezinde bir İran yolcu uçağını düşürdü.
İran, vurulan IR655 uçuş numaralı uçağının ve yolcularının haklarını söke söke aldı.

Olay başka bir ülkede olsa, tatbikatı durdurmayan Deniz Kuvvetleri Komutanı yargılanırdı.
ABD”yi mahkemeye verir mağdurlarının haklarını söke söke alırdı.
Bu olayın askeri, insani, hukuki ve dramatik yanlarını www.gazeteci.tv de izleyiniz.
Olayın asla kaza olmadığını, gerçek vurulma anını tüm açıklığıyla göreceksiniz.

Muavenet Faciası bizim için çok acı bir olaydır, unutulmamalı ve unutturulmamalıdır.

Muavenet şehitlerimizin ruhu şadolsun, gazilerimize ve yakınlarına Allah sabır versin.

Can DÜNDAR

İNSANLARI NEDEN YARATTI SANIYORSUNUZ?

TÜRKER ALKAN