Osmanlı’dan ilkel bir tarımsal yapı ve adaletsiz bir toprak düzeni devralan Türkiye Cumhuriyeti, sorunların çözümü amacıyla 1920’lerin başında başlattığı çeşitli reformlardan biri olan “toprak reformu” konusunda, ilk yılları münferit sorunlara çözüm arayışları ile geçirmiştir. Yurt dışı ya da zorunlu yurt içi göç dalgalarına çözüm arayışları sürecinde, Atatürk’ün 1937 yılında TBMM’yi açış konuşmasında söylediği; “Bir defa memlekette topraksız çiftçi bırakılmamalıdır. Bundan daha önemli olanı ise, bir çiftçi ailesini geçindirebilen toprağın, hiçbir sebep suretle, bölünemez bir mahiyet almasıdır.” sözleri, Toprak Reformu çalışmalarının önünü açmıştır.

Özellikle topraksız ya da az topraklı çiftçi ailelerinin geçimini sağlayacak toprak ile topraklandırılmalarını öngören ve bu amaçla 5000 dekardan fazla toprağı bulunan büyük toprak sahiplerinin topraklarının kamulaştırılmasına olanak tanıyan 1945 tarihli ve 4753 sayılı Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu, siyasi bakış açısının değişmesi ve uygulamadaki yanlışlar nedeniyle hedefine ulaşamamıştır. 1961 Anayasası sonrası arayışların ardından, 1973 tarihli ve 1757 Sayılı Toprak ve Tarım Reformu Yasası, şekil yönünden kısa sürede Anayasa Mahkemesi’nce iptal edilmiş, 10 Mayıs 1978 yılına kadar yeni bir düzenleme yapılmaması nedeniyle, Toprak Reformu uygulamaları yürütülememiştir. 1984 tarihli ve 3083 sayılı Sulama Alanlarında Arazi Düzenlemesine Dair Tarım Reformu Kanunu ise, “toprak” yerine “tarım” kavramına dayanarak, daha ziyade tarımsal gelişmeyi öngörmüş, topraklandırma konusunda önemli uygulamalar gerçekleştirilememiştir.

Gelinen noktada; tarım sektörü yapısal sorunlarını aşamamış, araziler çok küçük, çok parçalı ve dağınık, halen bir çok yörede topraksız ya da az topraklı yurttaşımız yaşam mücadelesi veriyor, kiracılık-ortakçılık ve yarıcılık düzeni belli kurallara bağlanmamış, Ülke geneli gibi GAP bölgesinde de tarımsal altyapı sorunları çözülememiş, ülkenin tapu ve kadastro sorunu çözülememiş, çarpık kentleşme sorunu çözülememiş, tarım toprakları yok oluyor, planlı kalkınma çabaları yerini tümüyle serbest piyasa koşullarına bırakmış, Türkiye bir çok tarım ürününde net dışalımcı konuma gelmiştir.

1954 yılında 6235 Sayılı Yasa ile kurulan Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği (TMMOB), 2005 yılında, üretim yapıları kadar demokratik yaşamı da yakından ilgilendiren böylesine önemli ve güncel bir konuyu yeniden kamuoyunun gündemine taşımayı kararlaştırmıştır. Bu amaçla, Harita ve Kadastro Mühendisleri Odası (HKMO) ile Ziraat Mühendisleri Odası (ZMO) tarafından sekreteryası ortaklaşa yürütülen “TMMOB Toprak Reformu Kongresi – 2005”, 11-13 Kasım 2005 tarihlerinde Şanlıurfa’da düzenlenecektir. Kongrenin amacı, tüm bu konuları siyasal, sosyal, ekonomik ve kültürel açılardan ele alarak tartıştırmak ve toplum yararına en uygun çözüm önerilerini geliştirmektir.

“TMMOB TOPRAK REFORMU KONGRESİ 2005” SONUÇ BİLDİRGESİ

Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği (TMMOB) tarafından, Harita ve Kadastro Mühendisleri Odası ile Ziraat Mühendisleri Odası sekreteryalığında ortaklaşa düzenlenen “TOPRAK REFORMU KONGRESİ 2005” oturumları, 11-12 Kasım 2005 günlerinde Şanlıurfa‘da gerçekleştirilmiştir.

Üretim yapıları kadar demokratik yaşamı da yakından ilgilendiren ve egemen güçlerce unutturulmaya çalışılan toprakreformu konusunu, küreselleşmenin yıkıcı etkilerinin açıkça görüldüğü 2005 yılında yeniden kamuoyunun gündemine taşıyan Kongre’de, şu saptamalar yapılmıştır:

Toprak reformu, ekonomik, toplumsal ve siyasal boyutları olan ve çok boyutlu bir yaklaşımla çözülebilecek bir sorunsaldır. Sorunun özünü oluşturan toprak mülkiyeti, tarımsal yapıdan soyutlanarak değerlendirilemez. Cumhuriyeti kuranların, toprak dağılımındaki adaletsizliğin ve tarımsal yapıdaki geriliğin aşılmasına yönelik olarak siyasal, toplumsal ve ekonomik gerekçelerle 1930’lu yıllarda gündeme getirdikleri “toprak reformu”, henüz gerçekleştirilememiştir. Aksine, çok partili dönemden günümüze kadar, siyasal yapıya egemen olan güçlerin etkisiyle, halkımız, sorunu çözmeyen “tarım reformu” programlarıyla oyalanmıştır. Küreselleşme sürecinde ise, ulusötesi şirketlerin istemlerini içeren ve toprağı bir meta olarak piyasanın ve sermayenin hizmetine sunan “tarım reformu” programları yürürlüğe konulmuştur. Toprak üzerindeki güç paylaşımı sürecinde topraksız ve az topraklı köylü sorununun devam etmesi, kır emekçilerinin ekonomik ve siyasal anlamda sömürülmesine yol açmaktadır. Toprağa sahip olanlar, sözleşmeli tarımla gıda ve tohum tekellerinin çıkarlarına uygun üretimde bulunarak sömürülmektedir. AB’ye uyum amacıyla işletme ölçeklerinin artırılması ve kırsal nüfusun % 5’lere indirilmesi isteğinin gündeme geldiği günümüzde sermaye şirketlerine ait büyük tarım işletmelerinin kurulmasına yönelik girişimler yoğunlaşmaktadır. Yoksullaşan ve üretim aracından yoksun kalan köylünün tek seçeneği durumuna gelen göç olgusu; çarpık kentleşme, marjinalleşme ve yabancılaşmayı arttırmakta ve kent emekçilerinin işsizliğine veya ucuz işgücüne dönüşmesine yol açmaktadır.

Gelinen noktada:

Tarım sektörü yapısal sorunlarını aşamamıştır,

Araziler çok küçük, çok parçalı ve dağınık durumdadır,

Halen bir çok yörede topraksız ya da az topraklı yurttaşımız yaşam mücadelesi vermektedir,

Kiracılık-ortakçılık ve yarıcılık düzeni belli kurallara bağlanmamıştır,

Toprak reformu hedefleri ile tutarlı biçimde tapu ve kadastro sorunları çözülememiştir,

Toprak kaynaklarımız, erozyonla, tarım dışı amaçlı kullanım ve yanlış uygulamalarla yok olmaktadır,

Toprak reformu kapsamında değerlendirilmesi gereken hazine arazileri satılmaktadır,

Yabancılara arazi satışı Anayasa hükümleri zorlanarak yaşama geçirilmektedir,

IMF ve Dünya Bankası odaklı “Tarım Reformu” projeleri, tarım sektörünün sosyo-ekonomik yapılarında yıkıcı sonuçlar üretmektedir.

Birçok tarım ürününde dışalımcı konuma gelinmiştir,

Toprak-insan ilişkilerinin toprak mülkiyeti temelinde çözülmemesi, insanlarımızın sosyal ve katılımcı toplumun bir bireyi olmasını engellemiş, bu yapı demokratik yaşamın özünü zedelemiştir.

Bugünkü koşullarda, mevcut siyasal iktidarların yaklaşımlarıyla, ülke çapında bir toprak reformu yapılması şansı yitirilmiş gözükmektedir. Topraksız ve az topraklı çiftçilere toprak dağıtımını gündemine almayan siyasal iktidarlar, sermayenin kamu arazilerine yönelik taleplerini koşulsuz karşılamaktadır. Tarımsal yapıdaki bozukluklar ve topraktoprak reformunu gerekli kılmaktadır. mülkiyetindeki dengesizlikler ise, ülke çapında günümüz koşullarını göz önüne alan bir

Toprak-insan ilişkileri açısından ülkemizdeki mevcut durumun, dünyadaki değişim de dikkate alınarak ortaya konulduğu ve önceki uygulama sonuçlarının değerlendirildiği Kongre’de; TMMOB’nin Toprak Reformuna ilişkin şu istemlerinin kamuoyuna duyurulması kararlaştırılmıştır:

Yeryüzünde üretilemeyen ve kolayca yok edilebilen tek kaynak olan toprakla ilgili tüm çalışmalar, öncelikli olarak belirlenen stratejik hedefler doğrultusunda yürütülmelidir.

Anayasanın özellikle 35., 44., 45. ve 166. maddelerine uygun yasal ve kurumsal yapılanma sağlanmalıdır.

Tarım, gerçek ve stratejik bir sektör olarak yeniden planlanmalı, üretimi ve üreticiyi destekleyen politikalarla yaşanan olumsuz süreç durdurulmalı, ulusal tarım politikaları uygulamaya konmalıdır.

Dünya Ticaret Örgütü, IMF, Dünya Bankası ve AB’nin halkımızın çıkarlarını gözetmeyen dayatmaları kabul edilmemeli, bağımlılık yaratan anlaşmalar yürürlükten kaldırılmalıdır.

Tarımda toprak mülkiyet yapısı yoksul halkın çıkarları doğrultusunda yeniden ele alınmalıdır.

Toprak sahipliğinde tekelleşmeyi önleyici düzenlemeler yapılmalı, toprağın ekonomik sömürü ya da nüfuz aracı olarak kullanılmasına izin verilmemelidir.

Ülkemizde zorunlu durumlardan dolayı boşalan ya da zorla boşaltılan köylerimizdeki insanlarımızın yerinden ve topraklarından göç ederek üretimden ve doğal yaşamdan koparılmasının önüne geçilmeli, köye dönüş süreci sorunsuz yürütülmelidir.

Kırdan kente göç sorunu bağlamında, tarım sektörü kalkındırılmalı ve tarım nüfusunun refahı artırılmalı, iç ticaret hadlerinin tarım aleyhine gelişmesinin önüne geçilmeli, çiftçi ailesine yerinden olmaksızın sanayi ve hizmet kesiminde iş ve gelir olanakları sağlanmalı ve kırsal alandaki fiziki yerleşim deseni ve ulaşım şekli bu amaca uygun duruma getirilmelidir.

Doğrudan Yabancı Yatırımlar Kanunu kaldırılmalıdır.

Köy Yasası ve Tapu Yasası’nda yapılan değişiklikler ve diğer yasalarla yabancılara tanınan mülk edinimi olanağı ortadan kaldırılmalıdır.

Toprak reformu, yalnızca arazi dağıtım ile sınırlı kalmamalı, yaşayabilir ve yarışabilir işletme yapıları kurulmalı ve desteklenmelidir.

Hazineye ait tarım arazileri kullanımı öncelikle topraksız ve az topraklı çiftçilere verilmelidir.

Mayınlı araziler temizlenerek topraksız ve az topraklı çiftçilerin kullanımına açılmalıdır.

Belirli büyüklüğün üstündeki topraklar kamulaştırılmalı, kamulaştırılmayan arazileri ise artan oranda vergilendirilmelidir.

Zilyetlik hükümleriyle toprak mülkiyeti edinme uygulamasına son verilmelidir.

Ülke kadastrosu, arazi yönetimi kavramı içinde değerlendirilmeli; kentsel ve kırsal arazi kullanımının planlanması ve çevre sorunlarının çözümü, ekonomiye gerekli katkının sağlanması, sosyal yapının iyileştirilmesi hedeflerine yönelik, çağdaş, parsel bazlı bir bilgi sistemi oluşturulmalı ve güncel tutularak yaşatılmalı ve tek elden yönetilen bir konuma getirilmeli, kadastro çalışmalarının tamamlanması ve güncelleştirilmesi bir master plana bağlanmalı ve gerekli ödenekler sağlanmalıdır.

Orman kadastrosu çalışmaları ülke kadastrosu içinde değerlendirilmeli ve bitirilmeli, ormanlarımızın amaç dışı kullanımlarına ve yağmalanmasına yol açacak hukuki düzenlemelerden vazgeçilmelidir.

Meralarımızın tespiti çalışmaları ülke kadastrosu içinde değerlendirilmeli ve hızla bitirilmeli, meralarımız iyileştirilerek amacına uygun kullanılmalıdır.

Türk Medeni Kanununda değişiklik yapılarak, tapu kütüklerinde aleniyet sağlanmalı, arazi parçalanmasını önleyecek mirasın geçişi ile ilgili hükümler uygulanabilir şekilde düzenlenmelidir.

Kırsal ve kentsel toprak düzenlemelerinde halkın sürece katılması için demokratik bir yönetim anlayışı benimsenmelidir.

Üreticilerin demokratik kooperatiflerde ve üretici sendikalarında örgütlenmesi özendirilmelidir.

Bölgelerarası dengesizliklerin giderilmesine yönelik sosyal, ekonomik, siyasal ve kültürel politikalar, demokratik bir planlama ile yaşama geçirilmelidir.

Devletin küçültülmesi çabalarının aksine, toprak-insan ilişkileri düzenlenirken daha az değil, daha çok devlet müdahalesine olanak sağlanmalı, kamu yönetimi güçlendirilmelidir.

Toprak, orman ve mera gibi doğal kaynaklarımızla ilgili hukuksal düzenlemelerde af niteliğindeki maddelere yer verilmemelidir.

Toprağı koruma, geliştirme ve planlı kullanma çalışmalarını merkezi düzeyde yürütecek özel bütçeli, taşra örgütü olan bir Genel Müdürlük hemen kurulmalıdır.

Sulama, arazi toplulaştırma ve tarla içi geliştirme hizmetleri eşzamanlı planlanmalı, gerekli ödenekler ayrılarak hızla tamamlanmalıdır.

3083 sayılı Sulama Alanlarında Arazi Düzenlemesine Dair Tarım Reformu Kanununda değişiklik yapılarak kamu adına kesinti yapılması sağlanmalıdır.

AB’ye uyum sürecinde gündeme gelen “Tarımın Kapitalistleştirilmesi” ve “Köylülüğün Tasfiyesi” politikası yaşama geçirilmemeli, ülkemizin ve halkımızın çıkarları ön planda tutulmalıdır.

Mesleki demokratik kitle örgütü olmanın sorumluluğuyla hareket ederek çağdaş, bağımsız, demokratik ve sanayileşen bir Türkiye özlemiyle üyelerinin sorunlarının toplumun sorunlarından ayrılamayacağı bilinciyle halktan ve emekten yana tavır alan, bu doğrultuda politikalar üreten ve mücadele veren TMMOB; “Başka bir Türkiye, Başka bir Dünya, Başka bir Yaşam mümkün” demektedir.

TMMOB; toprak reformu sorunsalının, kırsal ve kentsel alanı kapsayacak şekilde, toprağı ve insanı korumak ve geliştirmek için doğadan ve emekten yana bir sistem değişikliği şeklinde ele alınmasını zorunlu görmektedir.

Kaynak:  TMMOB

Bunlardan bazılarının adları ve kuruluş yılları şöyledir:

Adana (1924)
Afyon (l921)
Ankara Arkeoloji Müzesi (1923)
Ankara Etnografya Müzesi (1924)
Antalya (1924)
Ayasofya (1934)
Bergama (1924)
Bursa (1923)
Diyarbakır (1934)
Edirne Âsârı Atika ve Etnografya Müzeleri (1924)
Efes (1934)
Gaziantep (1939)
Hatay (1938)
İzmir (1926)
Kastamonu (1941)
Kayseri (1929)
Konya Arkeoloji, Türk ve İslâm Eserleri Müzeleri (1926)
Manisa (1935)
Niğde (1936)
Sivas (1927)
Tokat (1929)
Van (1935)

Bunların dışında büyük bir kısmı kazı yapılan yerlerde olmak üzere müze depoları kurulmuştu.

Kaynak: http://www.kultur.gov.tr/TR/BelgeGos…E25F50F918EE46 ]]> http://www.turkcemiz.net/cumhuriyet-doneminde-muzeler-t2550.html/feed 0 http://www.turkcemiz.net/insan-vucudu-muzesi-t2858.html http://www.turkcemiz.net/insan-vucudu-muzesi-t2858.html#comments Mon, 05 May 2008 18:55:44 +0000 Uğur http://wp.turkcemiz.net/?p=910 Başkent Amsterdam’ın güneyindeki Oegstgeest kentinde açılan “Corpus Deneyimi” isimli müze tam 35 milyon dolara mal oldu. Ziyaretçiler yedi katlı bina büyüklüğündeki müzeye ayaktan giriyor. Daha sonra kalp, ciğerler, ağız, kulak ve beyin başta olmak üzere diğer organları tanıma fırsatı buluyor. Müzenin özellikle obezite sorununun çocuklara aşılanmasında önemli rol oynayacağına dikkat çekildi.

]]> http://www.turkcemiz.net/insan-vucudu-muzesi-t2858.html/feed 0 http://www.turkcemiz.net/sanal-muzeler-t2837.html http://www.turkcemiz.net/sanal-muzeler-t2837.html#comments Wed, 30 Apr 2008 19:00:30 +0000 Uğur http://wp.turkcemiz.net/?p=912 Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın resmi internet sayfasından derlediği bilgilere, hemen hemen her köşesinde bir tarihi eserin olduğu, binlerce yıllık geçmişi ile adeta açık hava müzesi olan Türkiye’yi her yıl milyonlarca yabancı turist ziyaret ediyor.

Ülke genelinde bulunan yüzlerce müze, saray ve manastır, yerli ve yabancı turistlerin akınına uğrarken, müzeleri, sarayları, manastırları, kiliseleri gezme imkanı olmayanlar için ise sanal ortamda bu imkan sağlanıyor.

Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın internet sayfasında bulunan, ”Sanal Müzeler” bölümünden, Konya Mevlana Müzesi’nden Ayasofya Müzesi’ne, Dolmabahçe Sarayı’ndan Topkapı Sarayı’na kadar ülke genelindeki 16 müzenin, sarayın ve manastırın görüntüleri izlenebiliyor.

Müzelerle ilgili tüm bilgilerin yer aldığı bu bölümde, görüntülerde tarihi mekanlar en ince ayrıntısına kadar izleyenlere tanıtılıyor.

Sanal müzeler

Anadolu Medeniyetleri Müzesi
Aphrodisias Müzesi
Ayasofya Müzesi
Bodrum Sualtı Arkeoloji Müzesi
Burdur Arkeoloji Müzesi
Çorum Müzesi
Denizli Hierapolis Arkeoloji Müzesi
Divan Edebiyatı Müzesi
Efes Müzesi
Efsaneler Diyarı Gordion
Ertuğrul Gazi Müzesi (360 Derece Panoramik Görüntüler)
Gaziantep Müzesi
Kapadokya Açık Hava Müzesi (360 Derece Panoramik Görüntüler)
Konya Mevlana Müzesi (Dosya Türü wmv)
Konya Mevlana Müzesi (360 Derece Panoramik Görüntüler)
Mardin Müzesi (360 Derece Panoramik Görüntüler)
Side Müzesi
Sanal Müzik Müzesi

Kristal cam, ışık ve yüksek lazer teknolojisini tarihle buluşturan 3 boyutlu eser müzesi…

İstanbul’un birbirinden değerli 16 tarihi eserinin, kristal cam içine lazerle işlenerek oluşturulan dünyanın en büyük figürleri “Kristal İstanbul”da…
“Miniaturk” Minyatür Türkiye Parkında yer alan, Işıklandırmada yüksek değerli değişken RCB sistem LED teknolojisinin kullanıldığı “Kristal İstanbul” müzesi, ziyaretçilerin beğenisine sunuluyor.

“Kristal İstanbul” müzesinde yer alan eserler;

Galata Kulesi, Ayasofya, Sultanahmet Camii, Çırağan Sarayı, Fatih Camii, Haydarpaşa Garı, İstanbul Büyükşehir Belediye Binası, İstanbul Üniversitesi, Kız Kulesi, St. Antuan Kilisesi, Topkapı Sarayı, Eyüp Sultan Camii, Rumeli Hisarı, Dolmabahçe Sarayı, Süleymaniye Camii ve Boğaziçi Köprüsü…

“Tabiatın esrar dolu sinesine her gün daha çok girmekte olan insan zekası, realiteye kavuşmak için çalışanları tatmin edecek ve insanlık tarihini aydınlatacak ilimler bulmuş ve tespit etmiştir. İşte Arkeoloji ve Antropoloji, o ilimlerin başında gelir. Tarih, bu son ilimlerin bulduğu belgelere dayandıkça temelli olur. Onun içindir ki, bizim tarih belgelerimizin her parçası klasik sayılan kültür eserlerinin de aynasıdır.”
Mustafa Kemal ATATÜRK

Müzeler, bir ulusun kimliği olma misyonunu taşımasının yanı sıra aynı zamanda uygarlıkları bize bırakan insanların zevklerinin, sevdalarının, düşüncelerinin, inançlarının, davranışlarının, yaşam tarzlarının korunduğu ve bu mirasın geleceğe taşındığı mekanlardır. Geleceği görebilmek için geçmişi bilmek, bir başka deyişle yarınları sadece bugünün değil, geçmişin üzerine de inşa etmek gerekir ki, bu da tarihi yaşatan ve unutturmayan müzelerle sağlanabilir.

Müzelerdeki eserler, bir taraftan geçmişi günümüze taşırken, diğer taraftan da tarihi belgeler üzerinde kalem oynatmayı imkansızlaştıran en ekili araçtır. Öyle ki; müzeler tarihin arşivi, tarihin laboratuarı, tarihin kütüphanesidir. Ülkeler için tarihin önemini, 1998 yılı Uluslararası Atatürk Barış Ödülü’nün sahibi ünlü tarihçi Prof. Bernard Lewis “geleceği görebilmek için tarihi bilmek çok önemli. Birey için hafıza ne ise, bir ulus içinde tarih odur. Tarihini çarpıtan bir toplum nörotik bir kişi, tarihini bilmeyen toplum ise hafızasını kaybetmiş bir insan gibidir” şeklinde değerlendirmiştir.

Tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de koleksiyonculukla başlayan müzeciliğin ilk izlerine 13. yüzyılda Selçuklular Dönemi’nde rastlıyoruz. Eski Konya’nın bulunduğu höyüğü çevreleyen ve günümüze hiçbir izi kalmayan sur duvarlarının etrafına ellerine geçen her döneme ait kabartmalı eserleri bir nizam çerçevesinde dizmişlerdir. Dulkadiroğulları Beyliği (1339-1522) Dönemi’nde Kahramanmaraş Kalesi etrafında Geç Hitit eserlerinin biriktirildiği bilinmektedir. Osmanlı Dönemi’nde ise, Saraylarda bulunan hazine dairelerinde ata yadigarı kıymetli eserler, hediyeler ve savaşlarda elde edilen ganimetler korunmaktaydı.

19. yüzyıla gelindiğinde Türk müzeciliğinin temelleri atılmaya başlanmış, 1846 yılında Tophane-i Amire Müşiri Fethi Ahmet Paşa tarafından İstanbul’da Aya İrini Kilisesi’nde ilk müze kurulmuştur. Sadrazam Ali Paşa (1815-1871) müzeyi yeniden düzenleyerek Müze-i Hümayun (İmparatorluk Müzesi) adını verir. Müze Müdürlüğüne önce 1869 yılında İrlandalı Edward Goold, daha sonrada 1872 yılında Alman Dr.P.A. Dethıer getirilir ve müze Çinili Köşk’e taşınır.

1881 yılında Osman Hamdi Bey Müze Müdürlüğü’ne getirilmiş ve Türk müzeciliği için yeni bir dönem başlamıştır. 1884 yılında yeni bir Asar-ı Atika Nizamnamesi hazırlanmış ve eski eserlerin yurt dışına çıkarılması yasaklanmıştır. Osman Hamdi Bey Çinili Köşk’ün bahçesine İstanbul Arkeoloji Müzesini yaptırmış ve O’nun döneminde, 1902 yılında Konya’da, 1904 yılında Bursa’da müze kurulmuştur.

Osman Hamdi Bey’in 1910 yılında ölümünden sora yerine kardeşi Halil Ethem Bey getirilmiştir. Halil Ethem Bey özellikle Anadolu müzelerinin gelişmesine katkıda bulunmuş, Türk İslam Eserleri (1914), İstanbul Şark Eserleri Müzesi (1925) O’nun zamanında kurulmuştur.

Son yıllarda çağdaş müzecilik anlayışı ve gösterilen gayretler sonucu Türk müzeciliği dünya müzeleri ile boy ölçüşecek duruma gelmiştir. Avrupa Müze Forumu’nun (The European Museum Forum) her yıl düzenlediği yarışmada Anadolu Medeniyetleri Müzesi’nin 1997 yılında “Avrupa’da Yılın Müzesi” ile ödüllendirilmesinin yanı sıra, İstanbul Türk İslam Eserleri Müzesi-Mansiyon, İstanbul Arkeoloji Müzeleri-Avrupa Konseyi Özel Ödülü, Bodrum Sualtı Arkeoloji Müzesi-Mansiyon, Antalya Müzesi –Mansiyon, ile ödüllendirilmişlerdir. Bu da bize Türk müzeciliğinin geldiği noktayı göstermektedir. Aynı yarışmada özel müzelerden Sadberk Hanım Müzesi –Mansiyon, Rahmi Koç Endüstri Müzesi-Özel Müze Ödülü, Edirne Sağlık Müzesi ise Avrupada Yılın Müzesi ödülü ile ödüllendirilmiştir.

Günümüzde arkeoloji ve etnoğrafya müzelerinin yanı sıra özel müzelerle de sayıları gün geçtikçe artan Türk müzeciliği, 160. yılında sadece eserlerin sergilendiği depolandığı soğuk mekanlar olmaktan çıkmış, halkın eğitimi için ulusal ve uluslararası konferansların, seminerlerin yapıldığı, çeşitli sosyal ve kültürel faaliyetlerin düzenlediği, sergilerin açıldığı, bilimsel kazı ve yayınların yapıldığı; Ülkemiz tanıtımına katkıda bulunan eğitim ve kültür kurumları haline gelmiştir.

Bir vatanın sahibi olmanın yolu, o topraklarda yaşamış tarihi olayları bilmek, doğmuş uygarlıkları tanımak, sahip olmaktan geçer.”Mustafa Kemal ATATÜRK
Cumhuriyetimizin ilk müzeleri için genelde tarihi binalar kullanılmıştır. Burada amaç eski binanın bakımı ve korunması sağlamaktı.Günümüzde de bu müzelerin bir çoğu ilk kuruldukları binalarda hizmet vermektir.

Atatürk zamanında kurulan müzelerden bazıları;

Ankara Anadolu Medeniyetleri Müzesi-1921, Antalya Müzesi 1922, Sivas Müzesi-1923, Adana Müzesi-1924, Bergama Müzesi-1924, Topkapı sarayı Müzesi-3 Nisan 1924, İzmir Müzesi-1925, Edirne Müzesi-1925, Ankara Etnoğrafya Müzesi-1925,Tokat Müzesi-1926,Konya Müzesi-1926,Amasya Müzesi-1926,Sinop Müzesi-1932,İzmir Müzesi-1925, Kayseri Müzesi-1929,Efes Müzesi-1930,Afyon Müzesi-1931, Van Müzesi-1932,Ayasofya Müzesi-1934,Diyarbakır Müzesi-1934,Manisa Müzesi-1935,Tire Müzesi-1935, Çanakkale Müzesi-1936,Niğde Müzesi-1936, Tire Müzesi-1936, İstanbul Resim ve Heykel Müzesi-1937.

Atatürk daha Cumhuriyet kurulmadan önce müzeciliğe de değinmiş, her alanda olduğu gibi arkeoloji biliminde de dünyanın uygar ülkeleri düzeyinde olmayı hedef göstermiş ve hangi dönemde yaratılmış olursa olsun tüm kültür varlıklarının birer tapu senedi gibi sahip çıkılmasının gerekli olduğunu tarihe ve kültüre verdiği değerle her fırsatta anlatmıştır. Öyle ki; Kurtuluş Savaşı yıllarında Sakarya Meydan Savaşı esnasında (23 Ağustos-13 Eylül 1921), Savaşın zaferle sonuçlanacağına ve Misak-i Milli sınırları içinde bir Türkiye Cumhuriyeti Devleti kurulacağına o kadar inanıyordu ki, Ankara’nın 90 km ötesinde Sakarya Meydan Savaşının tüm hızı ile devam ettiği, top seslerinin Ankara’ya ulaştığı günlerde, Ankara da, Anadolu Medeniyetleri Müzesi’nin temelini oluşturan bir Eti müzesi kurulması emrini vermesi işgal güçlerine ‘’biz müzemizi de kurduk bir ulus olarak geliyoruz. Bu toprakların geçmişi de geleceği de bizim’’mesajını iletmek istemesi ile açıklanabilir ki, müzelerin bir ülkenin bekaası için ne denli önem taşıdığına iyi bir örnektir.

Cumhuriyetimizin ilk müze binası olan Etnografya Müzesi’nin Mimarı Arif Hikmet Koyunoğlu hatıralarında; “soğuk tipili bir kış günü Atatürk’ün inşaat sırasında kendilerini ziyaret ettiğini,Türk kahvesi ikram ettiklerini, ön cephedeki kapıdan karlar altında görülen Ankara Ovası’nın bembeyaz manzarasına bakarak bu gün Atatürk Orman Çiftliği’nin bulunduğu yerdeki bataklığın ağaçlandırarak güzel bir çiftlik haline getirilmesini, arkasından müzenin kubbesi altında oturup manzarayı seyretmenin çok hoş olacağını, işini gücünü bitirdikten sonra bu güzel manzaraya karşı bu kubbenin serinliği altında yatıp istirahat etmek istediğini” anlatmaktadır. Ne garip tesadüftür ki işini gücünü bitirmeden önce, milletinin kendisine çok ihtiyacı varken 1938-1953 yılları arasında o kubbenin altı ebedi istiratgahı olmuştur.

Etnografya Müzesi 25 Mayıs 1928 tarihinde Afgan Kralı Amanullah Han’ın da katıldığı devlet töreniyle açılmıştır.

“Tarih yazmak, tarih yapmak kadar mühimdir, yazan yapana sadık kalmazsa, değişmeyen hakikat insanlığı şaşırtacak bir mahiyet alır.
Mustafa Kemal ATATÜRK

Cumhuriyetin ilk yıllarında yürt dışına kaçırılmış olan eserlerinde tekrar yurda getirilmesine de çalışılmış,Amerikan Konsolosluğu tarfından 30 Ağustos Zaferinden sonra Yunan ordularının İzmir’i terk etmelerinden önce İzmir Lisesi depolarında korunan Sardes Kazısı eserlerini bir gemi ile New York Metropolitan Müzesi’ne gönderilen eserler Zaferin arkasından Atatürk’ün emri ile 1924 yılında eserler tekrar yurda getirilmiştir.
”Geçmiş bilinmezse, gelecek bilinmez. Geçmiş modern bir devlet kurmada en iyi örnektir.”
Mustafa Kemal ATATÜRK

Bu toprakların geçmişine sahip çıkmanın önemini Ulu Önder TBMM’nin açılışının hemen arkasından 9 Mayıs 1920’de göreve başlayan ilk hükümetin yapacağı işler arasında eski eserlerin derlenmesi ve yeni müzeler kurulmasının istemesinden anlaşılmaktadır. Bu amaçla Maarif Vekaletine bağlı Eski Eserler Müdürlüğü (Asar-ı Atika Müdürlüğü) kurulur. Bu müdürlük ata yadigarı mimari eserlerin ve ören yerlerinin korunmasından sorumludur. Daha önce vilayetlerde kurulan Müze-i Humayun şubelerinin gözetim ve idari işlerini de yürüten müdürlük, bir yıl sonra Asar-ı Atika Müdürlüğü, Hars (Kültür) Müdürlüğü’ne dönüştürülerek kadrosu daha da genişletilir.

5 Kasım 1922 de bir genelge ile Arkeolojik ve Etnografik eserlerin toplanması, envanterlenmesi ve yeni müzelerin kurulması istenmiş, 14 Ağustos 1923 tarihli hükümet programında Müzecilik geniş boyutları ile ele alınmıştır. Atatürk’ün isteği üzerine 1923’te kurulan Heyet-i İlmiye’nin görevleri arasında Ankara’da bir milli müzenin kurulması, Türk Etnografya Müzesinin hemen açılması ve Asar-ı Atika Nizamnamesinin gözden geçirilmesi konuları da yer almıştır.

Atatürk’ün direktifi ile 3 Nisan 1924 yılında Bakanlar Kurulu kararında Topkapı Sarayının Müze olarak ziyarete açılması karalaştırılır ve Sarayın müzeye dönüştürülmesi çalışmalarını yakından takip eder. Fatih Sultan Mehmet tarafından yapılan daha sonraki eklemelerle 700.000 m2 lik bir alanı kaplayan Saray, 1855 yılına kadar 400 yıl boyunca Osmanlı İmparatorluğunun yönetim merkezi olmuştur.

Atatürk’ün 1934 yılındaki son ziyaretinde sarayın kütüphanesinde bulunan Piri Reis’in Amerika haritasının gizli olmamasını, dünyaya tanıtılması, özellikle Amerika’ya gönderilmesini ister.

Her fırsatta tarihi yerleri ve müzeleri ziyaret eden Atatürk, 1929 yılında Sultan Ahmet Camii’nin restorasyonunu inceler ve onarımın çabuklaştırılmasını ister. Bu sırada Ayasofya’nın harap halini görür. Avlusu parsellenmiş kahvehane olarak işletilmekte, çatısında güvercinler uçuşmaktadır. Binayı Maarif Vekaleti’ne bağlayarak müze olmasını sağlar ve “…Ehli salip artıklarının her devirde tamahın çeken Ayasofya’yı müze yapıp ilim alemine hediye ediyoruz…” der. 324-327 yılları arasında yapılan Ayasofya 911 yıl kilise 481 yıl cami olarak kullanıldıktan sonra, 1934 yılından bu yana en çok ziyaretçisi olan müzelerden biri olarak hizmet vermektedir.

O’nun döneminde kurulan Türkiye’nin ilk resim heykel müzesi olan İstanbul Resim Heykel Müzesi için Dolmabahçe Sarayı’nın 9 bin metrekarelik Veliaht Dairesi tahsis edilir. 1937 yılının Eylülünde açılan Müze’ye, Ankara Halkevi, Dolmabahçe Sarayı, Maarif Vekaleti ve TBMM gibi yerlerdeki resim ve heykeller müzeye gönderilir.

Atatürk çıktığı yurt gezilerinde müze ve ören yerlerine de uğramış birçok müzenin kuruluşu ile bizzat ilgilenmiştir. Konya gezisi sırasında 21 Şubat 1931 tarihinde İsmet İNÖNÜ’ye çektiği telgrafında” Son tetkik seyahatlerimde muhtelif yerlerde ki müzeleri ve eski sanat medeniyet eserlerini gözden geçirdim;

1-“İstanbul’dan başka Bursa, İzmir, Antalya, Adana ve Konya’da mevcut müzeleri gördüm.Bunlarda şimdiye kadar bulunabilen bazı eserler muhafaza olunmakta ve kısmende ecnebi mütehassıslar yardımıyla tasnif edilmektedir. Ancak memleketimizin hemen her tarafında emsalsiz defineler halinde yatmakta olan kadim medeniyet eserlerinin ileride tarafımızdan meydana çıkarılarak ilmi bir surette muhafaza ve tasnifleri ve geçen devirlerin sürekli ihmali yüzünden pek harap bir hale gelmiş olan abidelerin muhafazaları için Müze Müdürlüklerine ve hafriyat işlerinde kullanılmak üzere (Arkeoloji) mütehassıslarına kat’i lüzum vardır. Bunun için Maarifce harice tahsile gönderilecek talebelerden bir kısmının bu şubeye tahsisi muvafık olacağı fikrindeyim.” (Devlet bursuyla ilk yurt dışına arkeoloji eğitimi almak için gönderilen Ekrem Akurgal, Sedat Alp, Arif Müfit Mansel, Halet Çambel çok sayıda öğrenci yetiştirerek arkeoloji biliminin ülkemizde gelişmesini sağlamışlardır).

2-“Konya’da asırlarca devam etmiş ihmaller sebebiyle büyük bir harabi içinde bulunmalarına rağmen sekiz asır evvelki Türk medeniyetinin hakiki mimari şaheserleri sayılacak kıymette bazı mebani vardır. Bunlardan bilhassa Karatay Medresesi, Alaeddin Camii, Sahip Ata Medrese Camii derhal ve müstacelen tamire muhtaç bir haldedirler. Bu tamirin gecikmesi ve abidelerin kamilen indirasını mucip olacağından evvela asker işgalinde bulunanların tahliyesinin ve kaffesinin mütehassıs zevat nezaretiyle tamirinin temin buyrulmasını rica ederim.” Kemal ATATÜRK.

Tüm hayatını vatanına ve ulusuna adayan Ulu Önder kültürün bir devlet politikası olduğunu düşünür.Bu topraklarda yaşamış tüm uygarlıkların incelenmesi ve korunması için 15 Nisan 1931 yılında Türk Tarih Kurumu’nun kurulmasını sağlar ve kendinden sonra da bu çalışmaların aksamaması için mirasının büyük bir kısmını araştırmalarda ve kazılarda kullanılmak üzere bu kuruma bırakır.

1935 yılında Florya Köşkü’ne çağırdığı Türk Tarih Kurumu Başkanı Hasan Fehmi Çambel ve Afet İnan’a yazdırdığı, her türlü kültürel ve arkeolojik belgeleri toplanma, koruma, restorasyonu için yeterli tedbirlerin alınması, gerekli kurumlarla işbirliği,yerel çevrelerin duyarlı olmaları, yalnızca kazıların yeterli olmayacağı, buluntuların restorasyonu yapılarak korunmaları ile ilgili ve bu günde önemini koruyan 10 maddelik emrinde şöyle der;

1-Her türlü tarihi vesika, malzeme ve abideleri bulmak, toplamak, muhafaza ve restore etmek.

2-Memleket içinde ve dağınık bir halde açıkta duran tarihi eserleri tahrip olunmak, çalınmak, satılmak, ziya’a uğramak ve zamanla kendi kendine harap olmak tehlikesinden masun bulundurmak için hükümetçe bütün tedbirleri almak,

3-Hükümet otoritelerinin ve belediyelerin yakın ilgi, takip ve mesuliyetleri altında Cumhuriyet Halk Partisi Halk Evleri’ne ve parti organlarına açtıracağı sürekli ve usanmaz bir propaganda faaliyeti ile ve Basın Yayın Umum Müdürlüğü nezareti ve takibi altında günlük gazete ve mecmualarda yaptırılacak sürekli, tesirli, popüler neşriatla, bu milli tarih mallarının asıl sahibi olan Türk halkına muhafaza ettirmek,

4-Gerek içeride ve gerek dışarıdaki müzeler ve kütüphanelerde mevcut eski eserlerin ve tabloların kopyalarından koleksiyonlar vücuda getirmek,

5-Ankara, İstanbul, Bursa, İzmir, Edirne de muayyen devirlere ve kültürlere ait eserleri toplayarak bu şehirleri büyük üslupta birer eski eser ve abideler merkezi haline koymak,

6-Ecnebi tarih ekspedisyonlarının büyük sermayelerle başardıkları kazıları, ileride mali kudretimizin vüs’atlı zamanında yapmak üzere şimdilik, küçük mikyaslarda kazılar tertibi ile arkeolojik ve antropolojik araştırmalar ve keşifler yapmak,

7-Memleket içinde ve dışındaki mühim kazı ve keşif yerlerine seyahatler tertip ederek, bulunan tarihi eserler ve abideler üzerinde ilmi tetkikler yapmak,

8-Hükümete düşen işleri, bu projeleri uygulamakla görevli komisyonların Hükümet nezdinde takip etmeleri,

9-Yabancı bilim müesseseleriyle ve otoriteleriyle, mütehassıslarla işbirliği kurmak,

10-Kültür Bakanlığı’nın verimli yardımı, işbirliğini sağlamak.

Cumhuriyetimizin kuruluşundan hemen sonra Atatürk’ün yaptığı reformlardan birincisi eğitim reformudur. Önce çağdaş eğitim veren ilkokul ve liseler açılır. Yüksekokul olarak sadece İstanbul Üniversitesi vardı, orası da günün koşullarına göre yeterince eğitim veremiyordu. Atatürk arkeologların ülke çapında eğitilerek uzmanlaşmasını ister. 31 Mayıs 1933 yılında kabul edilen “Yeni Üniversite Yasası”nda Arkeoloji ve Tarih bölümleri bulunmaktadır. 1935 yılında Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi kurulmuş, Ankara ve İstanbul’da Arkeoloji bölümleri açılmıştır. Atatürk’ün Kurtuluş Savaşı yıllarında okuduğu kitaplardan Türk tarihi ve dilleri ile ilgilendiğini bugün Anıtkabir’de bulunan kendi özel kütüphanesine ait kitaplar ve onların üzerine düştüğü notlardan öğreniyoruz.

Bir taraftan “Yeni Üniversiteler Yasası” hazırlanırken diğer taraftan da yurt dışına öğrenci gönderiliyordu. Bu sırada Almanya’da Hitlerin iktidarından (31 Ocak 1933) kaçan Yahudi ve ailesinde Yahudi bulunan bilim adamlarına bu üniversitelerde özgürce çalışma imkanı sağlanıyordu. Bu bilim adamları arkeoloji, tarih ve sanat tarihi dallarında Türk öğrenciler yetiştirirken yapılan anlaşmayla da, Türk Hükümeti, gelen profesörlerin korunmasını üstleniyordu. Bu anlaşmayı imzalayan Maarif Vekili Reşit Galip Bey; “Bundan sonra bu şahıslar ister serbest, ister hapiste olsunlar, Türk Hükümeti’nin memuru sayılarak Hükümetimizin koruması altına alınmışlardır. Alman Hükümeti onlara bir zorluk çıkarmayacaktır. Eğer çıkaracak olursa, onlarla nasıl başa çıkacağımızı biliyoruz” demiştir.

“Türk Milleti!, tarihinle öğün, çükü senin ecdadın, medeniyetler kuran, devletler, imparatorluklar yaratan bir mevcudiyettir.”
Mustafa Kemal ATATÜRK

Cumhuriyetin 10.yıldönümünde Atatürk’ün talimatı ile Milli kazılar başlamıştır. Atatürk özellikle Hitit Uygarlığı’nın araştırılmasını istemiş Ankara yakınlarında; Gavurkale 1930, Ahlatlıbel 1933, Karalar 1933, Çankırıkapı (Roma Hamamı), Etiyokuşu, 1937 Alacahöyük 1934, Pazarlı ve Büyük Güllücek 1934 kazıları, 1930 yılında başlayan Trakya Bölgesi araştırmaları ve 1932 yılında başlayan Hasankeyf yüzey araştırması O’nun direktifleri ile başlayan çalışmalardan bazılarıdır. Bu kazılarda Atatürk Cumhuriyetinin ilk arkeologları, tarihçileri, sanat tarihçileri, filologları, antropologları çalışmışlardır. 1933 yılından itibaren Çanakkale-Truva, Çorum-Boğazköy, Malatya-Aslantepe başta olmak üzere yurdun dört bir yanında kazılara başlanmıştır. Cumhuriyetin ilk yıllarında eski eserlerin korunması başta Mustafa Kemal ATATÜRK olmak üzere devletin üst düzey yöneticileri tarafından titizlikle takip edilmiştir.

“Tarih, bir milletin neler başarabilme gücünde olduğunu gösteren en doğru bir kılavuzdur.”

Mustafa Kemal ATATÜRK
Atatürk, Berlin Müzesini ve Pastdam sarayını gezmiş ve Bergama Zeus Sunağı’nın kendisini çok etkilediğini, Türkiye’den kaçırıldığını duyduğunda çok üzüldüğünü, sonraki yıllarda kuruluş çalışmalarını denetlerken, Topkapı Sarayı Müzesi Müdürü Tahsin ÖZ’e anlatmıştır.

Çeşitli tarihlerde Alacahöyük, Gavurkale, Ahlatlıbel, Efes, Bergama, Aspendos Tiyatrosu gezmiş, İmparator Marcus Aurelius Dönemi’nde (M.S.161-180) yapılan Aspendos Tiyatrosunu ziyareti esnasında tiyatronun restore edilerek kültürel etkinliklere açılmasını istemiştir.

Günümüzde ise, müzelerin ve müzeciliğin gelişmişlik seviyesini, ülkelerin çağdaşlığının ölçütü olarak kabul eden Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı; bu topraklar üzerindeki kültürel miras, hangi tarihte kimler tarafından bırakılmış olursa olsun, insanlığın evrensel değerlerine sahip çıkma bilinci ile yarınlara taşımayı başlıca görevleri arasında saymaktadır.

“Bugün Sovyetler Birliği dostumuzdur müttefikimizdir. Bu dostluğa ihtiyacımız vardır. Fakat yarın ne olacağını kimse bugünden kestiremez. Tıpkı Osmanlı gibi, tıpkı Avusturya-Macaristan gibi parçalanabilir, ufalabilir. Bugün elinde sımsıkı tuttuğu milletler avuçlarından kaçabilirler. Dünya yeni bir dengeye ulaşabilir. İşte Türkiye ne yapacağını bilmelidir… Bizim bu dostluğumuz idaresinde dili bir, inancı bir, özü bir kardeşlerimiz, onlara sahip çıkmaya hazır olmalıyız. Hazır olmak yalnız o günü susup beklemek değildir. Hazırlanmak lazımdır. Milletler buna nasıl hazırlanır? Manevi köprüleri sağlam tutarak. Dil bir köprüdür… İnanç bir köprüdür… Tarih bir köprüdür. Köklerimize inmeli ve olayların böldüğü tarihimizin içinde bütünleşmeliyiz. Onların bize yaklaşmasını bekleyemeyiz. Bizim onlara yaklaşmamız gerekli.”
Mustafa Kemal ATATÜRK
1933 Çankaya Köşkü

Kaynakça
1-A.İnan, Atatürk Hakkında Hatıralar ve Belgeler, Ankara,1969
2-A.İnan, Mustafa Kemal Atatürk’ten Yazdıklarım. Milli Eğitim Basımevi, İstanbul, 1971
3-Atatürk’ün Kültür ve Medeniyet Konusundaki Sözleri, Atatürk Kültür, Dil Tarih Yüksek Kurumu Atatürk Kültür Merkezi Yayını 37, Ankara, 1999
4-Ş.Karagöz, İdol Dergisi, Sayı 2, s.22-24, 1999
5-F.Gerçek, Türk Müzeciliği, Kültür Bakanlığı Yayınları, Ankara, 1999
6-Reşit Galip,Türk Tarih, Arkeologya ve Etnografya Dergisi 1,İstanbul 1933
7-D.Yaşa, Atatürkçülüğün Esasları, Ankara
8-Ankara Dergisi,Cilt 1,Sayı 2,Ankara, Mayıs 1991

Melek YILDIZTURAN
Arkeolog
Anadolu Medeniyetleri Müzesi ]]> http://www.turkcemiz.net/ataturk-ve-muze-t2595.html/feed 0 http://www.turkcemiz.net/turkiyede-illere-gore-muzeler-t2597.html http://www.turkcemiz.net/turkiyede-illere-gore-muzeler-t2597.html#comments Mon, 18 Feb 2008 19:26:17 +0000 Uğur http://wp.turkcemiz.net/?p=914 ADANA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Adana Arkeoloji Müzesi
Atatürk Evi Müzesi
Etnografya Müzesi
Karatepe Aslantaş Müzesi
Misis Müzesi
Ören Yerleri
Anavarza Örenyeri
Şar Örenyeri
Kastabala Örenyeri

ADIYAMAN MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Adıyaman Müzesi
Ören yerleri
Nemrut Örenyeri
Arsemia Örenyeri
Pirin Örenyeri
Sofraz Anıt Mezarı
Yenikale Örenyeri

AFYON MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Afyon Arkeoloji Müzesi

AKSARAY MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Aksaray Müzesi
Ören yerleri
Ihlara Vadisi Örenyeri
Manastır Vadisi Örenyeri

AMASYA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Amasya Müzesi
Ören yerleri
Hazeranlar Konağı
Kral Kaya Mezarları Örenyeri

ANKARA ANADOLU MEDENİYETLERİ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Anadolu Medeniyetleri Müzesi
Gordion Müzesi
Ören yerleri
Roma Hamamı

ANKARA KURTULUŞ SAVAŞI VE CUMHURİYET MÜZELERİ MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Kurtuluş Savaşı Müzesi

ANKARA ETNOĞRAFYA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Etnoğrafya Müzesi
Ören yerleri
Hacı Bayram Türbesi

ANTALYA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Arkeoloji Müzesi
Ören yerleri
Aspendos Örenyeri
Perge Örenyeri
Phaselis Örenyeri
Olympos Örenyeri
Patara Örenyeri
Sn. Nicholas Örenyeri
Xanthos Örenyeri
Karain Mağarası Örenyeri
Myra Örenyeri
Termessos Örenyeri
Arykanda Örenyeri
Lmyra Örenyeri

ANTALYA ALANYA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Alanya Atatürk Evi Müzesi
Ören yerleri
Alanya Kalesi
Alanya Kızılkule

ANTALYA SİDE MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Side Müzesi
Ören yerleri
Side Örenyeri
Selge Örenyeri

AYDIN MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Aydın Müzesi
Yörük Ali Efe Müzesi
Ören yerleri
Nysa Örenyeri
Alinda Örenyeri
Magnesia Örenyeri
Alabanda Örenyeri

AYDIN AFRODİSİAS MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Afrodisias Müzesi ve Örenyeri

AYDIN MİLET MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Milet Müzesi
Ören yerleri
Milet Örenyeri
Didim Örenyeri
Priene Örenyeri

BALIKESİR (KUVAYİ MİLLİYE) MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Bandırma Arkeoloji Müzesi
Sıdıka Erke Müzesi
Ören yerleri
Gönen Örenyeri
Saraylar Örenyeri

BARTIN AMASRA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Amasra Müzesi

BİLECİK SÖĞÜT MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Söğüt Müzesi

BİTLİS AHLAT MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Ahlat Müzesi
Etnoğrafya Müzesi

BOLU MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Bolu Müzesi
Ören yerleri
Akşemseddin Türbesi
Düzce Konuralp Müzesi

BURDUR MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Burdur Müzesi
Taşoda Etnoğrafya Müzesi
Ören yerleri
Sagalassos Örenyeri

BURSA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Arkeoloji Müzesi
Osmanlı Evi Müzesi
Atatürk Evi Müzesi
Türk ve İslam Eserleri Müzesi
Yenişehir – Şemaki Evi Müzesi
Mudanya Tahir Paşa Konağı Müzesi
Mudanya Mütareke Evi Müzesi

BURSA İZNİK MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
İznik Müzesi
İznik Ayasofya Müzesi

ÇANAKKALE MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Arkeoloji Müzesi
Ören yerleri
Troia Örenyeri
Assos Örenyeri
Alexandria Troia Örenyeri
Apollan Symantheion Örenyeri
Bozcaada Kalesi
Kilitbahir Kalesi

ÇANKIRI MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Çankırı Müzesi

ÇORUM MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Çorum Müzesi
Alacahöyük Müze ve Örenyeri
Boğazköy Müzesi
Ören yerleri
Boğazköy Örenyeri

DENİZLİ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Hierapolis Arkeoloji Müzesi
Atatürk Etnoğrafya Müzesi
Ören yerleri
Hierapolis Örenyeri

DİYARBAKIR MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Diyarbakır Müzesi
Ziya Gökalp Müzesi
Kültür Müzesi (Cahit Sıtkı Tarancı)

EDİRNE MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Edirne Müzesi
Türk ve İslam Eserleri Müzesi

ELAZIĞ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Elazığ Müzesi
Harput Müzesi

ERZİNCAN MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Erzincan Müzesi

ERZURUM MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Arkeoloji Müzesi
Atatürk Evi
Yakutiye Medresesi
Gümüşhane İkizevler Konağı
Ören yerleri
Erzurum Kalesi

ESKİŞEHİR MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Arkeoloji Müzesi
Yunus Emre Müzesi
Seyitgazi Müzesi
İnönü Savaşları Karargah Müzesi
Ören yerleri
Pessinus Örenyeri
Midas Antik Kenti (Yazılıkaya)

ESKİŞEHİR SEYİTGAZİ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Seyitgazi Müzesi

GAZİANTEP MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Gaziantep Müzesi
Hasan Süzer Etnoğrafya Müzesi
Yesemek Açıkhava Müzesi

GİRESUN MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Giresun Müzesi

HATAY MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Arkeoloji Müzesi
St.Pierre Kilisesi (Anıt Müze)
Ören yerleri
Açana Örenyeri
Çevlik Örenyeri

ISPARTA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Isparta Müzesi

ISPARTA YALVAÇ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Yalvaç Müzesi
Ören yerleri
Antiochia Örenyeri

İSTANBUL ARKEOLOJİ MÜZELERİ MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Arkeoloji Müzesi
Çinili Köşk

İSTANBUL AYASOFYA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Ayasofya Müzesi ve Galeri Katı
Aya İrini Müzesi
Kariye Müzesi
Büyük Saray Mozaikleri Müzesi
İmrahor Sarayı
Fethiye Müzesi
Tekfur Sarayı

İSTANBUL GALATA MEVLEVİHANE MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Galata Mevlevihane (Divan Ed.) Müzesi

İSTANBUL HİSARLAR MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Anadolu Hisarı
Rumeli Hisarı
Yedikule Zindanları

İSTANBUL TOPKAPI SARAYI MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Topkapı Sarayı Müzesi
Şerifler Yalısı

İSTANBUL TÜRK VE İSLAM ESERLERİ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Adam Mickeiexic Müzesi

İSTANBUL YILDIZ SARAYI MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Yıldız Sarayı Müzesi
Sahne Sanatları Müzesi

İZMİR MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Arkeoloji Müzesi
Atatürk Evi Müzesi
Etnoğrafya Müzesi
Ören yerleri
Agora Örenyeri
Teos Örenyeri

İZMİR BERGAMA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Bergama Müzesi
Ören yerleri
Bergama akrapolu
Asklepion Örenyeri
Kızılavlı Örenyeri

İZMİR ÇEŞME MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Çeşme Müzesi
Ören yerleri
Eritrai Örenyeri

İZMİR EFES MÜZESİ MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Efes Müzesi
Ören yerleri
Efes Ören Yeri
St.Jean anıtı
Klaros Ören Yeri

İZMİR ÖDEMİŞ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Ödemiş Müzesi
Ören yerleri
Birgi Çakırağa Konağı

İZMİR TİRE MÜZESİ MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Tire Müzesi

KAHRAMANMARAŞ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Kahramanmaraş Müzesi

KARAMAN MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Karaman Müzesi

KARS MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Kars Müzesi
Ören yerleri
İshak Paşa Sarayı
Ani Harabeleri Örenyeri

KASTAMONU MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Kastamonu Müzesi
Ören yerleri
Liva Paşa Konağı ve Etnoğrafya Müzesi

KAYSERİ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Kayseri Müzesi
Atatürk Evi Müzesi
Etnoğrafya Müzesi
Ören yerleri
Yeşilhisar Soğanlı Örenyeri
Kültepe örenyeri
Gülgüpoğlu Konağı

KIRKLARELİ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Kırklareli Müzesi

KIRŞEHİR MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Kırşehir Müzesi
Ören yerleri
Mucur yeraltı Şehri

KOCAELİ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Kocaeli Müzesi
Arkeoloji Müzesi (Av Köşkü)
Ören yerleri
Saatçi Ali Efendi Konağı
Eskihisar – Osman Hamdi Bey Evi

KONYA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Arkeoloji Müzesi
Atatürk evi Müzesi
Mevlana Müzesi
Çini Eserler Müzesi (Karatay Medresesi)
Mezar Anıtları Müzesi (Sırçalı Medrese)
Taş-Ahşap Eserleri Müzesi (İnce Minare)
Etnoğrafya Müzesi

KONYA AKŞEHİR MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Akşehir Müzesi
Ören yerleri
Batı Cephesi Karargahı Binası

KONYA EREĞLİ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Ereğli Müzesi

KÜTAHYA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Arkeoloji Müzesi
Kossuth Evi Müzesi
Çini Müzesi
Ören yerleri
Aizonai Örenyeri

MALATYA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Malatya Müzesi
Ören yerleri
Karakaş Konağı
Aslantepe Örenyeri

MANİSA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Manisa Müzesi
Ören yerleri
Akhisar Tepe Mezarlığı
Alaşehir St.Jean Kilisesi
Sardes Örenyeri Gymnasium Sinagog
Sardes Örenyeri Artemesi Tapınağı
Aigai Örenyeri

MARDİN MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Mardin Müzesi

MERSİN MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Mersin Müzesi
Atatürk Evi Müzesi
Ören yerleri
Kız Kalesi Örenyeri
Kanlı Divane Örenyeri

MERSİN ANAMUR MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Anamur Müzesi
Ören yerleri
Mamure Kalesi
Anamorium Örenyeri

MERSİN SİLİFKE MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Silifke Müzesi
Atatürk Evi Müzesi
Narlıkuyu Mozaik Müzesi
Ören yerleri
Alahan Manastırı
Cennet-Cehennem Örenyeri
Ayatekla Örenyeri
Uzuncaburç Örenyeri

MERSİN TARSUS MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Tarsus Müzesi
St.Paul Anıt Müzesi
Ören yerleri
St.Paul Kuyusu

MUĞLA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Muğla Müzesi
Ören yerleri
Sedir Adası
Lagina Örenyeri
Stratonikeia Örenyeri

MUĞLA BODRUM SUALTI ARKEOLOJİ MÜZESİ MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Bodrum Sualtı Arkeoloji Müzesi
Ören yerleri
Bodrum Antik Tiyatrosu
Mausoleum Anıtı

MUĞLA MİLAS MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Milas Müzesi
Iassos Balık Pazarı Açık Hava Müzesi
Ören yerleri
Gümüşkesen anıtı
Iassos Örenyeri
Labranda Örenyeri
Beçin kalesi ve örenyeri
Herakleia Örenyeri
Euromos Örenyeri
Damlıboğaz Örenyeri

MUĞLA FETHİYE MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Fethiye Müzesi
Ören yerleri
Gemile Adası
Saklı kent
Leteon Örenyeri
Pınara Örenyeri
Tlos Örenyeri
Amintas Kaya Mezarları
Kaya Köy örenyeri
Kaunos Örenyeri
Kadyanda Örenyeri

MUĞLA MARMARİS MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Marmaris Müzesi
Ören yerleri
Knidos Örenyeri

NEVŞEHİR MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Nevşehir Müzesi
Ören yerleri
Göreme Örenyeri
Kaymaklı Örenyeri
Zelve – Paşa Bağları Örenyeri
Çavuşin Örenyeri
Derinkuyu Yeraltı Şehri
Özkonak Yeraltı Şehri
Karanlık Kilise
Mazı Yeraltı Şehri
Tatlarin Yeraltı Şehri
Gülşehir St.Jean Kilisesi
El Nazar Kilisesi

NEVŞEHİR HACIBEKTAŞ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Hacıbektaş Müzesi
Hacıbektaş Atatürk Evi Müzesi
Arkeoloji ve Etnoğrafya Müzesi

NEVŞEHİR ÜRGÜP MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Ürgüp Müzesi
Ören yerleri
Aios Vasilios Kilisesi
Aios Constantine – Eleni Kilisesi
Nikholos Manastırı

NİĞDE MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Niğde Müzesi
Ören yerleri
Gümüşler Manastırı ve Yeraltı Şehri

ORDU MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Ordu Müzesi
Ören yerleri
Cingirt Kayası
Ünye Kalesi
Kurul Kayası

RİZE MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Rize Müzesi
Atatürk Evi Müzesi

SAKARYA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Sakarya Müzesi

SAMSUN MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Samsun Müzesi
Gazi Müzesi

SİNOP MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Sinop Müzesi
Tarihi Cezaevi Müzesi (Sinop Kalesi)
Ören yerleri
Aslantorunlar Evi

SİVAS MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Atatürk Kongre ve Etnoğrafya Müzesi (Sivas Kongre Binası)
Aşık Veysel Müzesi

ŞANLIURFA MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Şanlıurfa Müzesi
Ören yerleri
Urfa Kalesi
Harrran Örenyeri

TEKİRDAĞ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Tekirdağ Müzesi
Rakoczi Müzesi

TOKAT MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Tokat Müzesi
Ören yerleri
Tokat Latifoğlu Konağı
Sebastopolis Örenyeri

TRABZON MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Trabzon Müzesi (Kostaki Konağı)
Ayasofya Müzesi
Ören yerleri
Sümela Manastırı

UŞAK MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Uşak Müzesi
Atatürk ve Etnografya Müzesi
Ören yerleri
Blaumdus Örenyeri
Selçikler Örenyeri

VAN MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Van Müzesi
Ören yerleri
Akdamar Anıtı
Hoşap Kalesi
Van Kalesi
Çavuştepe Kalesi

YOZGAT MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Etnoğrafya Müzesi (Nizamoğlu Konağı)
Arkeoloji Müzesi (Karslıoğlu Konağı)

ZONGULDAK MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Zonguldak Müzesi
Ören yerleri
Cehennemağzı Mağarası

ZONGULDAK EREĞLİ MÜZE MÜDÜRLÜĞÜ
Müzeler
Karadeniz Ereğli Müzesi

Kaynak: http://www.kultur.gov.tr/TR/BelgeGoster.aspx?F6E10F8892433CFF0D262A49C727F2325 A19570EB48D9460

Özel Müze kurma isteklerini konu alan başvurular 2863 sayılı Kanun ve buna bağlı çıkarılan “Özel Müzeler ve Denetimleri Hakkında Yönetmelik” hükümleri doğrultusunda incelenmekte, müzenin yeterli nitelik ve nicelikte bulunması ve sürekli hizmet vermesi hususları dikkate alınarak değerlendirilmektedir.

Gerçek ve tüzel kişilerce kurulacak müzeler, Bakanlığımızın izin belgesinde belirlenen konu alanlarına ilişkin taşınır kültür varlığı bulundurabilir ve teşhir edebilirler. Bu müzelerde taşınır kültür varlıklarının korunması devlet müzeleri statüsündedir.
Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü denetiminde 110 adet özel müze bulunmaktadır.

1AFYON Bolvadin Müzesi
2AFYON Zafer Müzesi
3AMASYA Alpaslan Belediyesi Müzesi
4ANKARA A.O.Ç.Atatürk Evi Müzesi
5ANKARA Beypazarı Tarih ve Kültür Müzesi
6ANKARA Çankaya Atatürk Müze Köşkü
7ANKARA G.Ü.Mesleki Eğitim Fakültesi Müzesi
8ANKARA Mehmet Akif Ersoy Müzesi (Hacettepe Üniversitesi)
9ANKARA Meteoroloji Müzesi
10ANKARA MTA Tabiat Tarihi Müzesi
11ANKARA ODTÜ Müzesi
12ANKARA A.Ü. Eğitim Bilimleri Fak. Oyuncak Müzesi
13ANKARA PTT Müzesi
14ANKARA TCDD Açıkhava Buharlı Lokomotif Müzesi
15ANKARA TCDD Kurtuluş Savaşında Atatürk Konutu ve Vagonu
16ANKARA TCDD Müzesi Sanat Galerisi
17ANKARA Telekomünikasyon Müzesi
18ANKARA Türk Hava Kurumu Müzesi
19ANKARA Ülker Zaim Müzesi
20ANKARA Ziraat Bankası Müzesi
21ANKARA 75.Yıl Cumhuriyet Eğitim Müzesi
22ANKARA Şerife ULUDAĞ Kız Olg. Enst. 100.Yıl Müzesi
23ANKARA Ankara Barosu Hukuk Müzesi
24ANKARA Vakıf Eserleri Müzesi
25ANKARA Çengelhan Rahmi M Koç Müzesi
26ANKARA Ziraat Fakültesi Müzesi
27ANTALYA Suna-İnan Kıraç Kaleiçi Müzesi
28AYDIN Fatma Suat Orhon Müze ve Sanat Evi
29BURSA Kent Müzesi
30BURSA Ormancılık Müzesi
31BURSA Özel Anadolu Arabaları Müzesi
32BURSA Karagöz Müzesi
33ÇANAKKALE Adatepe Zeytinyağı Müzesi
34ÇANAKKALE Belediye Türk evi Özel Etnoğrafya Müzesi
35ÇANAKKALE Bigalı(Çam yayla) Atatürk Evi Müzesi
36ÇANAKKALE Kabatepe Tanıtma Merkezi
37ÇANAKKALE Milli Park Çamburnu Ziyaretçi Merkezi
38ÇANAKKALE Şehitler Abidesi Harp Müzesi
39EDİRNE T.Ü. Lozan Müzesi
40EDİRNE T. Ü. Çağdaş Resim Heykel Müzesi
41EDİRNE T. Ü. II.Beyazıd Sağlık Müzesi
42EDİRNE Vali Fahri YÜCEL Edirne Kent Tarihi Müzesi
43EDİRNE Özel Vakıf Eserleri Müzesi
44ERZİNCAN (Kemaliye) Ali GÜRER Özel Müzesi
45ERZURUM 23 Temmuz Kongre Müzesi
46ESKİŞEHİR A. Ü. Cumhuriyet Tarihi Müzesi
47ESKİŞEHİR A. Ü. Çağdaş Sanatlar Müzesi
48ESKİŞEHİR A. Ü. Eğitim Karikatürleri Müzesi
49ESKİŞEHİR Eskişehir TCDD Müzesi
50GAZİANTEP Kent Müzesi
51GAZİANTEP Mevlevi Kültürü ve Vakıf Eserleri Müzesi
52GAZİANTEP Savaş Müzesi
53İSTANBUL Aşiyan Müzesi (Tevfik Fikret’in Evi)
54İSTANBUL Atatürk Müzesi
55İSTANBUL Ayşe ve Ercüment Kalmık Müzesi
56İSTANBUL Basın Müzesi
57İSTANBUL Denizcilik ve Su Ürünleri Müzesi
58İSTANBUL Halı Müzesi
59İSTANBUL Haluk Perk Müzesi
60İSTANBUL H.Rahmi Gürpınar Müzesi
61İSTANBUL Karikatür ve Mizah Müzesi
62İSTANBUL Kazım Karabekir Paşa Müzesi
63İSTANBUL Kilim ve Düz Yaygılar Müzesi
64İSTANBUL Kont Seçini İtfaiye Müzesi
65İSTANBUL Mimar Sinan Üniv. Resim ve Heykel Müzesi
66İSTANBUL Polis Müzesi
67İSTANBUL PTT Müzesi
68İSTANBUL Rahmi M. Koç Sanayi Müzesi
69İSTANBUL Sadberk Hanım Müzesi
70İSTANBUL Sait Faik Abasıyanık Müzesi
71İSTANBUL Sakıp Sabancı Müzesi
72İSTANBUL Sirkeci Garı TCDD Müzesi
73İSTANBUL Şehir Müzesi
74İSTANBUL Tanzimat Müzesi
75İSTANBUL Türk İnşaat ve Sanat Eserleri Müzesi
76İSTANBUL Türk Vakıf Hat Sanatları Müzesi
77İSTANBUL Türkiye Denizcilik İşl. Tarih ve Sanat Merkezi Müzesi
78İSTANBUL Yapı Kredi Vedat Nedim Tör Müzesi
79İSTANBUL Yerebatan Sarnıcı
80İSTANBUL 500. Yıl Vakfı Türk Musevileri Müzesi
81İSTANBUL Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Deontoloji A.B.D. Bşk. Müzesi
82İSTANBUL Suna ve İnan Kıraç Vakfı Pera Müzesi
83İSTANBUL Sunay Akın Oyuncak Müzesi
84İSTANBUL Rezzan Has Haliç Kültürleri Müzesi
85İSTANBUL Beşiktaş Jimnastik Kulübü Müzesi
86İSTANBUL Osmanlı Bankası Müzesi
87İSTANBUL Nezih Eldem Şehir Müzesi
88İZMİR Çocuk Müzesi
89İZMİR Selçuk Yaşar Resim Müzesi ve Sanat Galerisi
90İZMİR TCDD Selçuk Çamlık Açık Hava Buharlı Lokomotif Müzesi
91İZMİR TCDD 3. Bölge Müze ve Sanat Galerisi
92İZMİR Ahmet Priştina Kent Arşivi ve Müzesi
93KAYSERİ Erciyes Ünv. Gevher Nesibe Tıp Tarihi Müzesi
94KASTAMONU Şeyh Şaban-ı Veli Külliyesi Vakıf Eserleri Müzesi
95KASTAMONU Özel 75. Yıl Cumhuriyet Müzesi
96KIRIKKALE Silahsan Özel Müzesi
97KONYA A.R. İzzet Koyunoğlu Şehir Müzesi
98KONYA Sahip Ata Hanegahı Müzesi
99KÜTAHYA Dumlupınar Müzesi
100KÜTAHYA Tavşanlı Belediyesi Müzesi
101KÜTAHYA Hava Er Eğitim Tugay Komutanlığı Müzesi
102MALATYA İnönü Ünv. İsmet İnönü Müzesi
103MERSİN Silifke Taşucu Amphora Müzesi
104MUĞLA -Marmaris- Halıcı Ahmet Urkay Müzesi
105SAKARYA Ali Fuat Paşa Kuvay-i Milliye Müzesi
106SAMSUN Atatürk Evi(Mustafa Kemal Paşa Havza Karargahı)
107TEKİRDAĞ Malkara Eğitim ve Kültür Vakfı Özel Müzesi
108TOKAT Mevlevi Kültürü ve Vakıf Eserleri Müzesi
109TRABZON Atatürk Müzesi (Köşk)
110ZONGULDAK Çanakçılar Seramik A.Ş. Müzesi

Kaynak:http://www.kultur.gov.tr/TR/BelgeGos…A1742808C63DE3

Askeri Müze ve Kültür Sitesi Komutanlığı, askeri kültür varlıkları kapsamına giren eserleri toplar, sınıflandırır, bu malzemelerin bakım ve restorasyonunu yapar, çağdaş yöntemlerle sergiler ve gelecek kuşaklara iletilmek üzere depolar. Askeri Müze ve Kültür Sitesi Komutanlığı, askeri kültür varlıkları kapsamında yaklaşık 55.000 objeye sahip olup, bu eserlerden 5.000 adedi müze sergi salonlarında sergilenmektedir.
Türk tarihini yaşayan nesillere görsel olarak aktarabilmek ve genç dimağlarda kalıcı etkiler bırakabilmek amacıyla iletişim ve bilgisayar teknolojisinden yararlanılmakta olup mehteri tanıtan Mehter Mültivizyonu, Çanakkale savaşlarını anlatan Çanakkale Diaraması ve sergi salonlarında yer alan ve müzeyi tanıtan dokunmatik bilgisayar sistemleri bu uygulamalardan bazılarıdır.

Askeri Müze ve Kültür Sitesi Komutanlığı, sahip olduğu tarihi eserleri çağdaş müzecilik tekniklerine göre sergi salonlarında sergilemek suretiyle şanlı tarihimize ait zenginliklerimizi yerli ve yabancı araştırmacılara açmaktadır.

Mehteran bölüğünün yurtiçi ve yurtdışında verdiği konserler ile ülkemizin tanıtımına katkı sağlamaktadır. Askeri Müze;1 Ocak, Ramazan Bayramı’nın birinci günü, Kurban Bayramı’nın ilk iki günü ile Pazartesi ve Salı günleri dışında her gün 09.00- 17.00 saatleri arasında halk ziyaretine açıktır.

Müzenin açık olduğu her gün, 15.00- 16.00 saatleri arasında iki seans halinde “Mehteran Bölüğü” konserleri de izlenebilmektedir.
Adres: Askeri Müze ve Kültür Sitesi Komutanlığı Harbiye- Şişli / İSTANBUL

Tel : 0 212 2332720
Fax: 0 212 2968618

Kaynak:
http://www.tsk.mil.tr/askerimuze/askeri_muze.htm

Müzelerden bazılarının ideal ve gerçekçi bir plâna göre yapıldığı tartışmalıdır. Bu açıdan bakıldığında, Anadolu’daki bazı müze binalarının çağdaş müzecilik anlayışına uygun olarak yapılmadığını rahatlıkla söyleyebiliriz. Kaldı ki, ekonomik nedenlerle bazı müzeler boş bulunan cami, medrese veya tekkelerde açılmıştır. Müzeler arasında bu konuda herhangi bir sınıflandırma da yapılmamıştır.

Müzeleri çeşitli alanlarda gruplandırmak mümkündür; cinsine, statüsüne, bağlı olduğu kuruma göre vb. Ancak en ideal gruplandırma, müzelerin içerdiği koleksiyonlara göre yapılabilir. Dünyadaki müzeler genellikle şu başlıklar altında gruplandırılmaktadır;

1- Sanat Müzeleri
2- Tarih Müzeleri
3- Antropolojik Müzeler (Arkeoloji, Etnoloji, Folklor)
4- Doğa Tarihi Müzeleri
5- Bilim ve Endüstri Müzeleri
6- Çeşitli uzmanlık dallarıyla ilgili müzeler (cam, tütün, şarap, sağlık,vb. gibi)

Başka bir sınıflandırmaya göre Türkiye’deki müzeler ve anıtlar biraz farklı başlıklarla gruplandırılmıştır. Buna göre Türkiye’deki müzeler şu ana başlıklarda toplanabilir:

1- Tarih ve Sanat Müzeleri
2- Arkeoloji ve Etnografya Müzeleri
3- Arkeoloji Müzeleri
4- Etnografya Müzeleri
5- Anıt Müzeler
6- Müze Evler
7- Devrim Müzeleri
8- Askerî Müzeler (bunlara Kurtuluş Savaşımızla ilgili müzeleri de eklemek uygun olur)
9- Özel Müzeler
10- Açık Hava Müzeleri

Kaynak : http://www.kultur.gov.tr/TR/BelgeGos…D77730CC5A4452

__________________